بازگشت

بعد از کلی مکافات کشیدن سر گرفتن دفترچه بیمه، Mri و ویزیت دکتر در بخش اطفال بیمارستان بالاخره نتیجه این می‌شود که باید بروم به کلینیک لاغری و تاحدی وزن مبارک را کم کنم. طبق معمول کمی قبل از ایستگاه مفتح جلوی کیوسک پیاده می‌شوم و بدون این‌که سیگاری بخرم با فندک کیوسک سیگارم را روشن می‌کنم و روزنامه‌ها را می‌جورم. بعد لخ لخ کنان می‌روم داخل ایستگاه و 50 و اندی پله ایستگاه را می‌روم پایین؛ از گیت رد می‌شوم و می‌رسم به پله برقی عزیز. چند پله‌ای پایین نرفته‌ایم که ناگهان یادم می‌آید برعکس مسیر هر روزه این بار باید رو به پایین(جنوب) می‌رفتم. روی پله‌های در حال حرکت مثل جنگ‌زده‌هایی که از بمب فرار می‌کنند شروع می‌کنم با این پاهای علیل برعکس دویدن. در آن لحظه به هیچ چیز فکر نمی‌کردم و فقط می‌خواستم هر جور شده برسم به بالای پله‌هایی که بی‌امان به سمت پایین حرکت می‌کردند. ساق پاهایم هی گیر می‌کند به لبه پله‌ها و بالاخره با کلی تقلا می‌رسم آن بالا. اولین چیزی که به ذهنم می‌رسد این است که چرا پایین نرفتم و با پله‌های آن طرف، بالا نیامدم. مطمئن‌ام هرگز دلیلش را نخواهم فهیمد.

در مسیر برگشت هر روزه از دفتر مشاور بلدیه تهران سوار مترو می‌شوم. قطار بعد از کلی توقف نامربوط بالاخره به ایستگاه بهشتی می‌رسد. سه بار دینگ می‌کند و درها باز می‌شوند. راه می‌افتم به سمت پله‌ها. همیشه پله برقی این طرف از بالا به پایین است و من باید از پله‌های معمولی ایستگاه بروم بالا. جلو زدن آدم‌ها را دوست دارم وقتی به زحمت خودم را از پله‌ها می‌کشم بالا. پیرمردها معمولا نگاه تحقیرآمیزی می‌کنند،‌بقیه هم تقریبا بی‌تفاوتند. بالاخره از گیت رد می‌شوم و می‌رسم به سر دوراهی‌ای که بعد از یک‌سال که هر روز از آن رد شده‌ام باز هم باید به کمک تابلوهای راهنما مسیرم را پیدا کنم. تابلو مجددا تعدادی پله را سر راه من می‌گذارد. از پله‌ها که می‌آیم بالا یک خانمی با دختر بچه کوچکی که یک بادکنک سفید در دست دارد بالای پله‌ها کلن‌جار می‌رود. بی‌تفاوت در حال گذشتنم که یک باره مخاطب قرار می‌گیرم.
- شما دانشکده ... بودید.
- بله، شما هم اونجا بودید؟
- ورودی چه سالی؟
- 79
- هوم. من هنوز هم اونجام. شما ادامه ندادید؟
- نه، من کار می‌کنم.
- (به بچه اشاره می‌کنم) بچه شماست؟
- بله.
- اسمش چیه؟(تنها چیزی که به ذهنم رسید همین بود)
- ساقی
- چه خوب. خیلی خوشحال شدم. خداحافظ
- خداحافظ
خانم سفید پوش می‌رود. از لحنش پیداست کمی نوستالژیایی سال‌های دانشجوی‌اش را دارد. هم‌چنان با بچه کلنجار می‌رود که اگر آروم نشی بادکنکت را می‌دهم به یه نی‌نیه دیگه. و من که نمی‌دانم اصلا چرا مخاطب قرار گرفته‌ام می‌روم تا از راسته دستفروش‌ها دیدن کنم.

سیل مهاجرت. استیمی این‌جور درمورد وضعیت جدید ما صحبت می‌کند. استیم فکر می‌کند این همه آدم که دارند می‌روند فرنگ نشانه بدی است. استیمی فکر می‌کند که این یعنی وضع این‌جا خیلی خراب است. هرتزوگ اما هنوز هم سفت چسبیده است خاک وطن را و فکر نمی‌کنم حالا حالاها از این وضع احساس ناراحتی کند.
هانا می‌رود نیویورک.
سیمین‌دخت می‌رود گوتنبرگ.
آلبرتین می‌رود کلن.
لوسالومه راهی فرانسه است.
و البته لودویگ هم به اراک بازمی‌گردد.
راستی قرارداد خانه یوسف‌آباد تمدید شد و بعد از رفتن لودویگ، اسلاوی جوان هم‌خانه جدید ما خواهد بود و خانه یوسف‌آباد وارد عصر جدیدی می‌شود.

دشواری های هرتزوگ

وقتی نمی‌نویسی، احتمالا یکی از این چند حالت مختلف پیش آمده است. یکی این که چیزی برای گفتن نداری. یکی این که چیزهایی هست اما موانعی هم هست که نمی توانی بنویسی. یا این که چیزهایی هست اما فکر می‌کنی ارزش نوشتن ندارند. وقتی هم که خیلی نمی‌نویسی مغزت کمی تا حدی کپک می‌زند و اصلا یادت می‌رود که زمانی می‌نوشته‌ای. فکر کنم در حال حاضر همه این گزینه‌ها درباره هرتزوگ صدق می‌کند. هرتزوگ همش درگیر است. درگیری ابدی با یک self تا ابد ناسازگار.

در حال حاضر به فصل جابه‌جایی نزدیک می‌شویم. لودویگ به اراک برمی‌گردد و من و جک باید جای تازه‌ای پیدا کنیم. همین جا اعلام می‌کنیم که به یک هم‌خانه با شرایط زیر نیازمندیم:
1- سیگاری
2- پر رفت و آمد
3- تا آن جای ممکن برون‌گرا
4- اهل فیلم و سینما و ادبیات و ایضا سیگار
5- تا آن‌جای ممکن فعال در امور منزل
علاوه بر موارد فوق فرد مورد نظر باید در امور زیر از مهارت کافی برخوردار باشد:
1. شلم
2. پوکر
3. مزخرف بافی و تحلیل‌های سیستماتیک چند منظوره
4. شستن توالت
5. آشپزی
6. پیدا کردن اشیاء گمشده
7. پرداخت حضوری قبض‌های آب،‌برق،‌گاز و تلفن
8. پی‌گیری کلیه امور مربوط به اینترنت
9. فنون مذاکره و کنار آمدن با همسایه ها
10. مدیریت بحران
در صورتی که هر یک از دوستان یا آشنایان‌ محترمشان واجد شرایط زیر هستند می‌توانند از افتخار یک سال اقامت در خانه‌ای در یوسف آباد بهره‌مند شوند.

دانشگاه تعطیل است و اتفاقا خیلی هم خوب است که تعطیل است. فردا امتحان یکی از مشتقات spss دارم. من پیرمرد باید پا شم برم سرجلسه امتحان،‌واقعا حسش نیست.

و البته ماجرای این هفته. با استیم ساعت 12 شب می‌رویم که مثلا قدم بزنیم. گاهی وقت‌ها فکر می‌کنیم که یوسف‌آباد چه کم از شانزلیزه پاریس دارد و سر این که این ایده را اثبات بنماییم می‌زنیم بیرون. در آن روز کذایی مسیرمان به سمت پارک قزل قلعه بود. چند قدمی دور نشده‌ایم که ناگهان احساس پیچشی در شکم مبارک اینجانب ضرورت حضور در دستشویی را بر ما مسجل کرد. با همکاری استیم به فکر ناقص‌مان رسید که بهترین مکان برای این امر خطیر دستشویی پارک قزل قلعه خواهد بود. پای را در زین فشرده و چون اسب افسار بریده تا خود پارک می‌دوم. گرما به قدری زیاد است که تمام لباس همایونی خیس شده است. بعد از ورود از دروازه ارک همه علائم را طی می‌کنم و وقتی به دستشویی می‌رسم بدیترین صحنه ممکن پیش رویم ظاهر می‌شود. درب دستشویی قفل است. و باز این جمله حکیمانه خودمان یادمان می‌آید که "این‌جا ایران است، من از درون فاجعه با شما صحبت می‌کنم".

مزرعه حیوانات اهلی

تلاش های جماعت دوستان یا حسادت های بچه گانه .

دیروز صلح به خانه آمد .

هیچ وقت دنیا اینقدر خوش مزه نبوده ،این همه غرق در ستاره .

او از این جماعت می ترسید ،شاید از فکر اینکه مبادا تنها باشد یا شاید اضافه ،

دنبال چیزی می گردم ,چیزی که در هیچ جا نیافتم .

این نبرد به پایان رسیده ،وقتی نبرد آغاز می شود تنها اتدیشه ،پیروزی است ،هیچ گاه فکر ویرانه ها نیستیم.

مزارع گندم ,عاری از من .

من عاری از خوشه ها .

این هم نوازی خرها عجب آهنگین است ,مگر نه این است که هنر بزرگ وحدت قطعات بی ربط است.

مزرعه حیوانات اهلی.

راستی انسان روح است یا تنها تکه هایی بی ربط؟

او می نویسد ،به این امید که شاید مرا بیازارد .

رقص با خدایان ؛

چه شیرین است در آغوش برف سپید به خواب روم.

ماشین بخار کی اختراع شد؟

از زمانی که دخترها عروسک بازی نکردند .

عیسی مسیح همراهت باد استیمر جوان .

لودویک تو هنوز زنده ای ،چه قدر عمیق است این چاه احساس که اشک هایت را در آن می ریزی ،ای کوه سپید پای در بند.

هرتزوک ،کاش کمی فکر خودت بودی.

ماری ؛کاش می دانستم کاتولیکی یا پروتستان؟

آلبرتین شاد غمگین.

شب مهربان ،

خدا شما را حفظ کند دوستان خوب من.

مرگ آدمی زمانیست

مرگ آدمی زمانیست که از تجربه های جدید بهراسد .

تصمیم گرفتم از خودم عذر خواهی کنم .

به خاطر ساعات هدر رفته عمرم ,به خاطر کاشتن ساعاتم در سرزمین های بی حاصل و تنها خود را مقصر می دانم تنها خود را

من قاتل هاکلبری فین شهید نیستم

مدت‌هاست نبوده‌ایم. انگار الان هم نیستیم. هستیم؟ نیستیم؟ هستیم؟ نیستیم؟هان؟

صدا، نور، حرکت.

خب اولین بخش با سکانس آخر فیلم Third man شروع می‌شه. یه شاهکار سینمایی مال دهه 50. قهرمان اخلاقی همواره چیزی را از دست می‌دهد. قهرمان اخلاقی وضعیت تراژیکی دارد. قهرمان اخلاقی، قهرمان اخلاقی، قهرمان اخلاقی، قهرمان اخلاقی، قهرمان اخلاقی، بیییییپ، این صدای یک نوار ضبط شده است.

آخرین بخش با سکانس یکی مانده به آخر فیلم Land and Freedom تمام می‌شود. آنارشیست‌ها و کمونیست‌ها علیه اسپانیای فاشیستی فرانکو می‌جنگند. یک عشق انقلابی، کلی روشنفکر از همه جای دنیا که می‌خوان جهان رو نجات بدن و به صدتا زبون حرف می‌زنن. همه چی آرومه، همه کلی خوشبختن؛ اما ناگهان دست‌های پلید استانیلیست‌ها جبهه ضد فاشیسم را تکه پاره می‌کند‌،‌ عشق انقلابی نافرجام می‌ماند و فرانکو این فرانکوی لعنتی پیروز می‌شود. خیلی دلم می‌خواست در حالی که سیگار کوبایی کنار لبمه با اسلحه روسی توی جبهه اسپانیای با رفقای انگلیسی،‌ایتالیایی، فرانسوی علیه فاشیزم بجنگم.

و اما نبض زندگی: شلم، پوکر، شلم، شلم، شلم و دیگر هیچ. بازی؛ این روزها هر ساعتی که سری به خانه یوسف‌آباد بزنید من و جک را می‌بینید که به مصاف هم می‌رویم. جدال ابدی ماکیاول و کانت. دسیسه‌های همیشگی جک و وظیفه‌گرایی بی‌چون و چرای من. گاها هم وقتی از شلم خسته می‌شویم می‌رویم سراغ این سایت pokertilt.com. کلی می بریم و می‌بازیم و کری می‌خوانیم. تا حالا در این سلسله بازی‌ها یک بار جک تا دم مرگ رفته است. همین امروز دستانم را دور گردنش حلقه کرده بودم و تنها یک ترس کوچولو باعث شد از لذت بی‌حد و حصر کشتن جک صرف‌نظر کنم. این که بعد از کشتنش با جنازه‌اش چه کنم؟.

امتحان بچه‌ها را گرفتم. تصحیح کردن 80 برگه تقریبا یک هفته طول کشید. همه نمره ها بالای 12. هیچ کس را ننداختم؛‌به همه کسانی که گفته بودند در آستانه مشروطی‌اند 17 به بالا دادم و تنها آن کسی که معدل بالای 17 لازم داشت از لطف همایونی ما محروم شد. کم‌کم دارم مطمئن می‌شم که یک آدم عقده‌ای هستم که فقط از کمک کردن به ضعفا لذت می‌بره و هیچ تمایلی به کمک کردن آدم‌های غیرضعیف (شاخ) نداره.

بعد از اتهام قتل فردریک شهید، من مجددا به قتل یکی دیگر از اعضای خاندان بوربون‌ها متهم می‌شوم. ماری صاف توی چشمم نگاه می‌کند و می‌گوید "تو قاتل هاکلبری‌فین شهید هستی". هاکلبری فین یکی از اعضای خاندان بروبون‌هاست، خاندان فردریک شهید. خاندانی رو به زوال که اینجانب تا اینجا متهم به قتل دو نفر از اعضای آن ‌هستم. از تعجب شاخ در می‌آورم، دست و پا می‌زنم و تلاش می‌کنم که آسمان و ریسمان را به هم ببافم اما نمی‌شود. هر چه فکر می‌کنم می‌بینم نمی‌توانم از زیر این انگ شانه خالی کنم. و این گونه بود که من به قاتل زنجیره‌ای خاندان بوربون‌ها تبدیل شدم.

شاید اگر من قاتل هاکلبری‌فین شهید بودم، تنها یک دلیل برای قتلش اقامه می‌کردم:"هاک از حد گذرونده بود".

تصویر

چیزی که این مدت نظرم رو جلب کرده ،جنبه های تاریک حیات انسانیه .

واکنش های آدم ها ،ضعف هاشون و نقاط قوتشون ،چیزهایی که به رفتاراشون شکل می ده ؟

چیزهایی که سعی می کنند پنهانشون کنند؟

چیزهایی که ازش هراس دارند و اینکه هر آدم چه واکنشی به اون مسئله نشون می ده ؟

نکته مهم و بارز در مورد این جنبه های تاریک نگاه آدم ها به وضعیت و جایگاهشونه ،در واقع اون ها به شدت در مورد تصویر خودشون حساسیت دارند ،و همواره نگران خدشه دار شدن این تصویر هستند .این صرفا در مورد دیگران نیست بلکه نکته مهم تر تصویری که خودشون از خودشون دارند .

شکاف ها و فقدان هایی که هر شخص سعی می کنه با روش خودش باهاش کنار بیاد .

یکی متوسل به تصاویر خارجی می شه ,و فرد دیگری در این موقعیت سعی می کنه به ابجه های بیرونی متوسل بشه ،گاهی هم انکار وضعیت موجود در ارتباط با یک فرد ملانیک ....

در واقع وضعیت شکاف ها و گپ های افراد ،بسیاری از واکنش ها رو شکل می ده ،چه بسا فردی مستقل از ترس و عدم اعتماد به دیگران رنج ببره و یا یک فرد ماجراجو از تنهایی و آرامش شاد بشه ,چیزی که سرکوب شده .

ترکیب فمینیتی و ماسکولینیتی هم در شخصیت آدم ها می تونه منشا بسیاری از واکنش های غیر قابل پیش بینی باشه ،در حالی که تصویر ما نسبت به جنسیت هنوز در قوالب سنتی محدود شده و این توانایی مانور و تحلیل رفتار و واکنش درست به وضعیت موجود رو از فرد می گیره.

در هر صورت با دی کده شدن بسیاری از رفتارها ،جنبه های تاریک رفتار انسانی که شکلی جانوری و در عین حال قدرت طلبانه داره آشکار می شه .و می بینیم که رفتار انسان بسیار خالی تر از ایده های کلی و اخلاقیه و به شدت از امیال پیروی می کنه .

همین...

مزرعه گندم

دیروز یه ببر دیدم ,اولش فکر می کردم می خواد منو بخوره,ترسیدم ,اما اون اینکارو نکرد ,اون فقط چند تا سوال داشت در مورد جهان در حال گسترش ,در مورد بیگ بنگ,...من براش توضیح دادم که رشته من فیزیک نیست .

من متاسفم ,گاهی اوقات ,یادم میره که سفره رو تمییز کنم.

اولین بار صدای رادیو رو شنیدم که می گفت یه کم آبی ,یه کم سبز,یه کم سرخ.

بچگی آرزو می کردم هرجا باشم ,با هر کس باشم .

دفتر نقاشی من خیلی قشنگه وقتی که تصویر یه تپه سبز از آرزو رو توش می کشی.

تیله های کوچک از رنگ ,از آب که خالی میشه ,و البته پر.

خیابون پر از نور آفتاب ,که تابیده می شه به چشمم.

دود ,پشت دود ,مارلبرو ,مارلبرو ,مارلبرو,لایه ازن سوراخ شد.

مهملات هوسرلی .

یا اداها ,برابری .

موهای بلند و بلوندتو دوست دارم.

کتاب هام در همنمد .

آکادمی در مزرعه گندم,گاوی که از شیرش کره می گیرم .

غول مکانیکی .

توهمات یک اسب آنگاه که احساس می کند قوی زیبایی است.

مست همیشگی اینبار تگری می زنه.

قماربازان یا نبرد مافیایی .

من همه جا هستم ,هر جا که بعضی وقتا بارون می باره ,اما همیشه بیشتر روزهاش آفتابیه.