۱۳۸۹ آبان ۲۱, جمعه

تهران -1389

استیمی و من و اورسالا. در حال عبور از یکی از خیابان های سعادت آباد هستیم. که یک باره می رسیم به دو تا سرباز با لباس پلنگی وسط خیابون و کلی سرباز در حاشیه سمت راست. شبیه حکومت نظامی است. می رسیم به سربازها. هر دو تا اسلحه‌هاشون را به سمت کله های ما گرفتن.

- چراغ خاموش

استیمی چراغ را خاموش می کند و بعد با چراغ قوه داخل ماشین را نگاه می کنند.

مثل این که موردی نیست.

- برو

و ما گورمان را گم می کنیم. چند متر جلوتر این بار وسط اتوبان باز هم همین بساط است. این بار ترسم بیشتر می شود. از این پست هم رد می شویم. با ما کاری ندارند. هدف ماشین‌های خاص و احتمالا جوانان موسیخ سیخی هستند. اما مطمئنم دیر یا زود نوبت ما هم خواهد شد. وضعیت دقیقا عین مناطق اشغالی فلسطین بود. گشت، ایست بازرسی، تحقیر و بعد گورت رو گم می کنی.

I assess the power of a will by how much resistance, pain, torture it endures and knows how to turn to its advantage F.N

منشور اعداد

40

30

50

و 1 قانون

۱۳۸۹ آبان ۱۶, یکشنبه

انجمن حیوانات

آقای شیر ،آقایون،اسب عزیز،خانوم گاو،خر،الاغ،روباه ،موش،سوسک،و همه جک جونورای عزیز ،چرا وقتی پشت یه میز می شینید ،چرا وقتی با هم جمع میشید طبیعت خودتون رو فراموش می کنید،چرا همتون روباه زاده می شوید .

۱۳۸۹ آبان ۱۳, پنجشنبه

بنمای ،به ناز بنمای به رخ

چاه.
جهان.
من.
تو.
چراغ مطالعه ای که به سوی رویاهای مردی در خود فرو رفته ،روشن می شود.
تو علت منی .
با عشق رقصین با خدایان .
بر زانو نشسته .
خم شده ،خم به ابرو نیامد .
باران شعر هایت در کویر ،هدر دادن ایمان کم فروغ تشنگان است.
می پرستم .
من .
تو.
مثل همیشه ، مثل ابدیت.
مثل دود شدن رویای بازرگان ونیزی .
من چه مستم امشب .
چه بی خود ،
بنمای رخ ،بنمای رخ .

نوش دارو بعد مرگم .
چه ظریف است تن ات ،به ناز بیش مرنجان مرا.


بازی حضور و غیاب

گفتند چون پتک بر سر خواننده ای
من تنها بر سندان خود می کوبم ،خانه بهانه است آقا
خواننده نیز هم


۱۳۸۹ آبان ۱۱, سه‌شنبه

آیا لذتی فراتر از دیدن دخترکان زیبا در این جهان فانی وجود دارد؟

ادامه اش رو تصور کن....خوشم نمیاد این وبلاگ به حرف های بی ادبی آلوده بشه...

با ریش اسپارو هم بازی نکن .

۱۳۸۹ آبان ۹, یکشنبه

جامعه‌شناسی در بستر مرگ

گفت و گو در ایران متاع کم‌یابی است. نزاع صورت قالب روابط بین فردی است. اثبات یا تحقق خود همواره از مجرای نفی دیگری عبور می‌کند. ضرورت وجود دشمن برای همه کسانی که درصدد تحقق خود هستند، امری بدیهی است. فرقی نمی‌کند،‌رییس گروه جامعه‌شناسی می‌تواند جامعه‌شناسی را دشمن خویش بپندارد و البته جامعه‌شناسی را بکشد و سر قبرش هم فاتحه بخواند و بعد هم حکومت را بترساند که همین جامعه‌شناسی مرده آن‌قدر خطرناک هست که باید بازبینی و حتی معدوم شود. این یک سوی ماجراست. در سوی دیگر جامعه‌شناس متداول ایرانی قرار دارد. از یک طرف جست و جوی ابدی مراتب استادی و طرح و واحد و همه منافع عینی جامعه‌شناس بودن است که به معشاقه و مغازله خستگی ناپذیر با تمام ارگان‌ها و سازمان‌هایی می‌انجامد که تنها به استخدام جامعه‌شناسی می‌اندیشند و از سوی دیگر ناله‌های شبانه‌روزی همین جماعت که این لولوی بی‌شاخ و دم دولت به جان ما افتاده و امکان هر نوع کار و فعالیتی از ما سلب شده است.

در این میانه قهرمان کسی است که در پی امر ناممکن قدم برمی‌دارد. قهرمان ما یگانه است و یگانگی اش در تلاشی خستگی‌ناپذیر برای تحقق امر غیرممکن متجلی می‌شود. هر چند گاه از کوره در‌می‌رود و از کوچکترین ضربه‌ای به حریف از نفس افتاده اجتناب نمی‌کند با این حال قهرمان ما در زمانه‌ای که همه منابع قدرت در صدد تحریف، اشغال، نابودی و حداقل استفاده ابزاری از جامعه‌شناسی هستند هم‌چنان بر استقلال و خودمختاری جامعه‌شناسی تاکید می‌کند. خودمختاری‌ای که اگر چه وجود ندارد با این حال امید به تحقق آن از افرادی مثل او قهرمان ساخته است.

مناظره

مناظره امروز.. ،کسی که دانش را در خدمت ایدئولوژی می گیرد و شاید قدرت ،هرگز پیشنهاد مناظره نمی دهد و البته ،به تبع آن پیشنهادی را هم قبول نمی کند ،این اصل را فراموش کردی دوست من.

امیدوارم هرتزوک در آینده در باب این مناظره پستی بنویسند..

دایره طولانی ریکامندیشن،استادانی که به روی گزینه ظاهر تیک گنده می زنند ،دهنم صاف شد.

احتمالا خانوم ها در وضعیت درامی به سر می برند.

دیدن دوستان قدیمی ،خاطرات مسخره دانشکده توهم،انجمنی از خدایان و عبادت کنندگان وفادار که منتظر پیروز ،جنگ خدایانند،البته خدایان که نمی میرند ،این هنر بشر فانی است.