خانه اي در يوسف آباد

آدرس جدید

2011-03-27T15:20:00.000-07:00

با توجه به فیلتر شدن بلاگ اسپات ما منتقل شدیم به آدرس زیر:

http://tehranlands.blogfa.com/

Like a brick in your pocket

2011-01-07T13:01:00.000-08:00

BECCA. This feeling. Does it ever go away?

NAT. no I don’t think it does. Not for me, it hasn’t. And that’s going on eleven years. (beat). It changes though.

BECCA. How?

NAT. I don’t know. The weight of it, I guess. At some point it becomes bearable. It turns into something you can crawl out from under. And carry around- like a brick in your pocket. And you forget it every once in a while, but then you reach in four whatever reason and there is: “Oh right, That.” Which can be awful. But not all the time. Some times it’s kinda … Not that you like it exactly, but it’s what you have instead of your son, so you don’t wanna let go of it either. So you carry it around. And it doesn’t go away. Which is …

BECCA. What?

NAT. fine … actually

Rabbit hole (2010)

خیره‌گی

2010-12-30T14:22:00.000-08:00

با جک توی خیابان‌های اطراف خانه در جستجوی چیزی هستیم. جستجوی چیزی که بیرون باشد. جک همیشه جلوتر راه می رود. جک همیشه با من که بیرون می رود اضطراب دارد. جک که چند قدمی جلوتر است برمی گردد و می‌گوید : "تو مثل دیوونه ها راه می ری". جک احساس می‌کند دیوانگی من در ملا عام چیز خوبی نیست. جک گاه از دسترسم خارج می‌شود. بچه بازیگوشی است. بوی کباب ترکی که به مشامش می‌خورد وسوسه می‌شود. من هم از وسوسه جک سیر می‌شوم.

از اتاق دکتر که خارج می‌شوم کسی صدایم می‌کند. کسی که آشناست، اصلا به جا نمی‌آورمش. از دفتر دکتر که بیرون می‌آیم هیچ کس و هیچ چیز را نمی‌شناسم. جایی که قرار است ارتباط من را با جهان واقعیت دوباره برقرار کند نقطه قطع ارتباط من با جهان است. وقتی در خودت غنوده می‌شوی چیز زیادی گیرت نمی‌آید. وقتی دیگری در تو خیره می‌شود چطور؟

سر کلاس شهری کلی برای بچه ها توضیح می‌دهم که اندیشه ضد شهر گرایی از آغاز شهرنشینی وجود داشته و به مقاومت‌های محلی در برابر جهانی شدن یا مقاومت ایدئولوژیک در برابر مدرنیته محدود نمی‌شود. کلی زور می‌زنم که نشان دهم که بازنمایی شهر به مثابه محل تمرکز فساد و تباهی در برابر روستای پاک و سرشار از عاطفه یک اسطوره ذهنی است که انطباقی با واقعیت ندارد. کلی مثال‌ می‌آورم از بازنمایی شهر و شهرنشین به مثابه شر -هامون(حقیقت در کاشان ویرانی در تهران)،‌آژانس شیشه‌ای(روستایی قربانی در برابر شهرنشینان ناسپاس)، سگ‌کشی(زن معصوم شهرستانی در برابر مردان پلید تهرانی). دست آخر وقتی می‌گویم همه این بازنمایی‌ها سعی در نمایش انسان شهرنشین به عنوان موجودی خودخواه، بیگانه از خود و دسیسه‌گر دارند و با نوعی تقلیل‌گرایی، واقعیت را به نفع ایده‌های خود مصادره می‌کنند، یکی از بچه‌ها این طور تیکه می‌اندازد که "مگه غیر از این است". همه می‌خندند و بحث شهرنشینی با قصه تمام نشدنی یارانه‌ها تمام می‌شود.

در مباحث شیرین با زیگی (اسلاوی) رسیدیم به بحث روح زیبای هگل. وضعیتی در حرکت روح به سمت خودآگاهی که انطباق زیادی با وضعیت ما داره. یه چیزی در موردش دارم ترجمه می‌کنم. امیدوارم زودتر تمومش کنم.

سخن عاشق

2010-12-19T12:25:00.001-08:00

سر راه برگشتنت آینه می کارم

چند روزی است که صبح برای من با این مصرع شروع می شود. از راه پله ها خوشان خوشان می روم پایین، به ساختمان تخریب شده بغلی نگاهی می اندازم. از این که تیرهای چوبی را حائل کرده اند تا خانه یوسف آباد فرو نریزد کمی نگران می شوم. می رسم سرکوچه.

یادمه اون شب که رفتی چشم و بستم

تا سر کوچه برسم آهنگ رسیده به این جا. کوچه هجدم یوسف آباد رو می آیم بالا. هر روز تصمیم می گیرم که برم با مترو اما هر روز تا به خودم بیام وسط هیجدهمم.

شیشه عمر جوونیم رو شکستم

اسمتو با شیشه کندم روی دستم

به این جای ترک که می رسه خودم رو در حال بلند بلند خوندن شعرم. همیشه به اینجاش که می رسه خندم می گیره.

درد اومد

این جا دیگه رسیدم سر هیجدهم. نگاهی به روزنامه ها. یه رنگارنگ و یک نخ سیگاری که به معنای آغاز واقعی روز منه. همین جوری منتظر خطی های ونک می مونم. معمولا چند دقیقه ای علافم و معمولا اینجا تازه یادم می افته که باید با مترو می رفتم. تا برسم به ونک این ترک تموم شده.

تکرار هر روزه صبح بد جور با تکراری که توی این ترک هست پیوند خورده. و من نهایتا متوجه نمی شم که این ترک بازنمایی یه زندگی تکراریه یا زندگی همه ما از روی نسخه واحدی نوشته شده.

هدیه هومبولت

2010-12-16T13:48:00.000-08:00

رناتا فکر می‌کرد من در این ارتباط به وظیفه‌ام عمل نمی‌کنم، چون وقتی اپراتور هتل پلازا او را خانم سیترین صدا زده و رناتا تلفن را پایین گذاشته و رو به من کرده و با صورتی تابان و شاد گفته بود:«به من گفت خانم سیترین!» من لام تا کام چیزی نگفته بودم. مردم خیلی بیش از حد تصور ما ساده‌لوح و ساده‌دل هستند. خوشحال کردن آن‌ها خیلی ساده است. خود من هم از همین قماش آدم‌ها هستم. وقتی می‌بینید که چهره هایشان غرق شادی می‌شود،‌چرا باید محبتتان را از آن‌ها دریغ کنید؟ برای شادتر کردن رناتا، می‌توانستم بگویم: «البته، بچه. تو برای آقای سیترین همسر محشری می‌شی. حتما همین‌طور می‌شه» گفتن این جمله برای من چه دشواری‌ای داشت... ؟ هیچ، جز آزادی‌ام.

و در هر حال من با این آزادی ارزشمندم هیچ کار در خور توجهی انجام نمی‌دادم.

سال بلو، هدیه همبولت. ص 426.

نفس عمیق

2010-12-11T13:55:00.000-08:00

از زیرزمین کتاب‌فروشی میدان ونک در حال بیرون آمدنم که یک پسرک دست‌فروش در برابرم می‌بینم که به جای این‌که در پی مشتری‌هایش باشد به نقطه‌ای خیره شده است. چنان خیره است که هیچ توجهی به اطرافش ندارد. تمرکز کامل و کمی بهت‌زدگی. سرعتم را کم می‌کنم. باز هم توجهی نمی‌کند، از کنارش می‌گذرم و برمی‌گردم که ببینم به چه چیزی این‌طور خیره شده است. تلویزیون کتاب‌فروشی در حال پخش یک اجرای زنده موسیقی راک است. هیچ صدایی به گوش نمی‌رسد، فقط چند گیتاریست در حال نواختند. پسرک همچنان خیره و بهت‌زده نگاه می‌کند. هر چه فکر می‌کنم یادم نمی‌آید که انتظار داشتم وقتی برمی‌گردم با چه صحنه‌ای مواجه شوم.

در مسیر برگشت بی‌اختیار به نقطه‌ای از شهر کشانده می‌شوم که مرا به سال‌ها قبل باز‌می‌گرداند. زمانی که هنوز تونل رسالت ساخته نشده بود و در پایین دره تنها دو سوراخ مسدود شده حکایت از وجود تونلی در زیرزمین داشتند. سال‌های کنکور و سال‌های اول دانشگاه. حالا از وسط خاطرات من یک اتوبان رد شده است و آرامش متروک این مکان جایش را به صدای دائمی ماشین‌ها داده. هاله‌ای از دود تمام خاطرات من رو در برگرفته و هیچ موجود زنده‌ای در پارک یافت نمی‌شود. دست می‌کنم توی جیبم تا سیگارم را دربیاورم. یک نخ سیگار تنها توشه من در سفر به جهان خاطرات است. سیگار را که بیرون می‌آرم می‌بینم که فیلترش شکسته. ته سیگار را خالی می‌کنم و به عنوان یک وظیفه سیگارم را می‌کشم. وظیفه‌ام که تمام می‌شود از نزدیک‌ترین راه ممکن به خانه برمی‌گردم.

با جک قرار گذاشته‌ایم برای رهایی من از خشونت ویران‌کننده 10 دقیقه اول ورودم به خانه، برنامه‌های استقبال ترتیب داده شود. قرار شده بود که به محض این که من زنگ را می‌زنم یک موسیقی آرامش‌بخش پخش شده و جک با روی گشوده از من استقبال کند. به خانه که می‌رسم جک خواب خواب است. نه از برنامه استقبال خبری هست و نه از استقبال‌کننده‌ای. به هر ضرب و زوری هست جک را از خواب بیدار می‌کنم و می‌نشینیم پای فیلم نفس عمیق. یادم هست وقتی در سال 82 این فیلم رو دیدم بسیار افسرده‌کننده به نظر می‌آمد، اما این‌بار من و جک فقط به فیلم خندیدیم. انگار رنج آدم‌های فیلم بسیار کوچک‌تر از آن بود که حتی ذره‌ای تاثر در ما برانگیزد.

من و دیگری

2010-12-08T12:18:00.000-08:00

بعد از چندین روز تن دادن به الزامات بوروکراسی بالاخره امروز دوباره یادم افتاد که یک انسان آزاد هستم. علی رغم قول و قرار با آقای رییس بعد از یک ساعت پرسه زنی در محل کار به یک باره شال و کلاه می کنم می زنم بیرون. چند دقیقه بعد سوار بر قطار شهری از تونل زمان می‌گذرم. چراغ‌های قطار برای لحظاتی خاموش می‌شود و نور کم بیرون به صورت منقطع فشردگی زمان را باز‌می‌نمایاند. قطار سرعت می‌گیرد،‌ موسیقی‌ای که از پلیر در حال پخش شدن است مچالگی ناشی از حرکت نور در پنجره‌های مترو و سرعت در حال افزایش قطار را تشدید می‌کند. کم‌کم آدم‌ها محو می‌شوند و من از شر زمان و مکان خلاص می‌شوم. لحظاتی بعد در یک زمان نامعلوم از پله‌های ایستگاه ولی‌عصر بالا می‌آیم.

طول خیابان انقلاب را با چند توقف کوتاه طی می‌کنم. سری به کتاب‌فروشی‌ها، شیرینی فرانسه و یکی دوتا لوازم‌التحریر فروشی می‌زنم. آنقدر حالم خوب شده که دلم می‌خواهد موتور سواری کنم. با موتور به خانه برمی‌گردم. سبک شده‌ام. آسوده‌ترم. انگار چیزی از من کنده شده است.

تازگی‌ها با یک مساله اساسی مواجه شده‌ام. صبح که از خواب بیدار می‌شوم مدت‌ها در رختخواب باقی می‌مانم. بدنم پر از درد می‌شود. تمام اسخوان‌هایم را احساس می‌کنم. رمقی برای بلند شدن ندارم. 2-3 ساعت غلط می‌زنم. جان می‌کنم تا بالاخره بیرون بیایم. با دکتر حرف می‌زنم. ماحصل حرفش این است که تو به قدری نسبت به از دست دادن دیگران اضطراب داری که برای خلاص شدن از آن فکر می‌کنی با هیچ کس ارتباط نداری. گیج می‌شوم. گیج تر می‌شوم. حرفش چندان خوشایند نیست. این حرف یعنی این که تو علی‌رغم داشتن دوستان بسیار به واسطه ترس از فقدان دیگری، دیگران را انکار می‌کنی و احساس می‌کنی که با کسی رابطه نداری، یا کسی تو را دوست ندارد. احساس می‌کنی کسی منتظرت نیست. به همین خاطر انگیزه‌ای برای بیدار شدن نداری. کمی به فیلم‌فارسی شبیه است، کمی به تنهایی نمایشی انسان روشنفکر شاید کمی هم به خودم. انقدر درگیر این فکر لعنتی‌ام که سوپی که سر گاز گذاشته‌ام آبش ته می‌کشد و جزغاله می‌شود. قهوه سر می‌رود و من هنوز به این فکر می‌کنم که کجای کار ایراد داشته است؟

2010-12-07T07:25:00.000-08:00

جهان نیز به تندی دگرگونه می گردد.

در سایه تداومی جاودانه .

پر است بازار از دلقکان با وقار.

اینان خدایان این دم اند.

این آخرین پست من در وبلاگ خانه ای در یوسف آباده و از این به بعد مطالبم رو در وبلاگ شخصی خودم منعکس می کنم .

این وبلاگ منشا خاطرات ،احساسات و دوستی هایی بوده که برای من قابل احترام و به یاد ماندنیه ....

از همه دوستانی که این مدت ،مطالب و البته بسیاری از اوقات شر و ورهای منو خوندند ،نظر گذاشتند و توجه کردند ،تشکر می کنم .

عزیزی

2010-12-05T08:22:00.000-08:00

خونه مادربزرگم ،همیشه پر از خاطره است ،درخت های کاج بلندش ،که مجبور بودن ،همیشه یه مقدار از ساقه هاشون رو سخاوتمندانه در اختیارم بذارند .و من باهاشون قایق های بد قواره و بی ریخت درست کنم.

ورودی خونه ،پر از سنگ هایی که بود ،که جولانگاه اتوبان سازی های من می شد ،جایی که ساعت ها توی دنیای خیالی خودم می تونستم ،از شر هر چیزی که بزرگترا ازم می خواستن فرار کنم ،و واقعا چند ساعت لذت ببرم .

حیاط پشتی یا حیاط خلوت ،که همیشه برای من و برادرم و پسر دایی هام ،محل تعریف داستان های وحشتناک ،و ایجاد شایعات اسرار آمیز ،و عملیات غافلگیری بود .

تفریح مورد علاقه ،البته آب بستن توی جماعت مورچه ها ،بود ،البته بعدا نجاتشون می دادم ،بعضی ها رو متاسفانه نمی تونستم نجات بدم ،

و تلف می شدن ....

....

عزیزی ،مادربزرگم ،گنجینه ضرب المثل ،با لهجه همدانی مربوط به سالها قبل از میلاد ،مادربزرگی که وقتی عصبانی می شد ،بیشتر بامزه بود ،تا جدی ،

و البته سالهاست که عزیزی دیگه توی این خونه نیست .....

تصویر خنده هایی که هرگز از ذهنم ،پاک نشد...

دیگه حوصله ندارم ادامه بدم ....همین

این یه لینک برای کمک به کودکان سرطانی ...منم حس نوع دوستیم یه دفعه گل کرده ،....

کلیک کنید

هرگز ناگفته ها

2010-11-29T10:18:00.000-08:00

ای گل سرخ ,ای تناقض ناب ,ای خواب هیچ کس نبودن .

بگذار زیباییت ,خود سخن بگوید.

اکنون در تو می پویم ؟

می بینی که جوینده ام من...

این خود بینی است ,پس بگذار خود بین باشم.

هرگز ناگفته ها ...

?so what

2010-11-28T11:17:00.001-08:00

He who knows when he can fight and when he cannot, will be victorious. Sun Tzu-Art of War

چند روز پیش فیلم (فیتل اترکشن رو با اسلاوی دیدیم ....من نمی دونم آخه نظریه فمینیستی رو چه طور می شه ,توی روابط بین الملل چپوند؟

آرامش رو نمی شه بازی کرد ,آرامش و تمرکز رو باید هر روز, زندگی کنی ,تا وقتی می ری سر جلسه ,گند نزنی ....

بهرحال !!!

I’m alright

بعضی وقت ها باید بای بای گفت ,این قانونشه .

بعضی وقت ها هم مجبور می شی ,ورقتو رو کنی ,اونوقته که همه چیز ....شت می شه ....

shutter Island

2010-11-24T13:36:00.001-08:00

مدت هاست که می خوام در مورد شخصیت های این وبلاگ صحبت کنم ،اما ،هر بار به دلیلی به تعویق می افته ، اما این بار با عزمی راسخ ،و با استعانت از همه خدایان خیر و شر این کار رو انجام خواهم داد.

شخصیت هایی که در این وبلاگ اسمی دارند ، و من تا حدی ازشون شناخت دارم .

اولین شخصیت جناب لودویک کبیره ،مرد همیشه منظم ،اراکی ابدی،پدر سرکوب احساسات،آشنا به جزئیات ،لودویک رو می توان با تلاش دائمش برای نظم بخشیدن و ایجاد ساختار و قواعد تکرار شونده شناخت .

مردی که همواره از موقعیت های چالش بر انگیز و رویارویی های بزرگ فرار می کنه ،محبوب همسایه ها،استاد رسانه های جمعی ،علی الخصوص فارسی وان

مرد شرایط سخت،آشپز زبردست با پلو های کم چرب،و البته کوکوی سبزی ،

مدیری که از زمان برکناری از مدیریت خانه ،بسیار جذاب تر و البته مهربان تر شده است.

شیفته اراک ،چون کش تمبان .او مرد ایده آل بسیاری از انواع زنان است ،روشنفکر سنتی ،پدر تعهدات فراموش شده.

تکیه کلام:بیا بریم بازار روز

استیمر:مغرور ،جسور،قدرتمند ،با پنجه های قوی و آرواره ای خرد کننده،اشتباه نکنید ،من در مورد ببر آسیایی صحبت نمی کنم ،این استیمر جوان است ،تلاش ابدی یک مرد برای چشیدن طعم امنیت ،

استیمر رو می توان با ویژگی وفاداری شناخت ،با هوش بالای کلامی و اجتماعی ،با سردرگمی دائمی.

استیمر موجود حساس و البته با وقاری است ،از درک بالایی برخوردار است اما متاسفانه اندکی تنبل است ،شاید این را بتوان به ته تقاری بودن او ارجاع داد.

استیمر تصویر یک مرد مردانه است با همه مهربانی ها و همه ابهتش.

تکیه کلام:از مادر زائیده نشده....یا من گونی هم بپوشم بهم میاد ....

اسلاوی :این جاندار بیشتر در مناطق معتدل یافت می شود ،در جایی که بتواند به راحتی کتابش را باز کند و بدون نگرانی از تغییر دما به مطالعات روشنفکرانه بپردازد .

نابغه در امور انتزاعی و یک احمق در امور انضمامی،این تناقض رو شما بعد از مدت کوتاهی زندگی با اسلاوی به راحت هضم خواهید کرد.

اسلاوی پدر تعلیق میل،حامی دختران بی پناه ،مردی با عواطف پنهان انسانی ،

عاشق زیر پوش های مارک دار،....

اسلاوی دارای سبک های خاصی در خوابیدن است ،خوابیده بر دو انگشت ،دهان باز با یک پا در هوا ،یک دست و یک پا.

تکیه کلام:راست می گی ....بیا سکوتتو بشکنو برگرد....آه پیش از انکه در اشک غرقه شوم ....

هرتزوک:یک برونگرا واقعی ،او پدر برون گرایی ایران است ،دلایلش رو هم که قاعدتا می شه فهمید.

هرتزوک را می توان با نبرد دائمیش برای اثبات تواناییهایش شناخت ،با علاقه بی حد و حصرش برای فان و لذت ،از مسافرت های گروهی گرفته ،تا بازی های کامپیوتری ،صدای دائمی که از اتاق هرتزک به گوش می رسد ،صدای تیر اندازی های مکرر و انفجارهای دهشتناک است که با صدای زنان و کودکان بی پناهی که شهرشان به خاطر فان طلبی بی حد حصر هرتزوک به اتش کشیده شده است ،همراه می گردد.

مردی که همواره به ساکت ترین و ضعیف ترین موجودات اطراف خود حمله کرده ،و آنان را به وسیله دم بلندش به این و رو آنور می کوباند.

مرد پر انرژی و غر غرو ،عاشق قدرت ،که در لفافه اخلاق پیچیده شده و چون شکلات شیرینی به شما تحویل خواهد داد.

او مهربان است ،به معنای واقعی و همواره خود را در گیر مشکلات و ماجراهای اطرافیان خود می کند.

تکیه کلام:اگه این کاره جور بشه ....هرتزوک رو بیشتر می شه با رفتارهای نمایشیش شناخت.

در مورد دوستان دیگر من به اختصار و محتاطانه ،صحبت می کنم،چون ممکنه ایجاد سو تفاهم کرده و ناراحتی ایجاد کنه ،در صورت تمایل دوستان می توانند ،به صورت شخصی در خواست کرده ،تا این وبلاگ ،نظرات کامل و تکان دهنده ای در مورد دوستان بیرونی تر ارائه بده.

اورسلا:

حمایتگر ،مهربان ،زیاد کتاب خونده ،تا حدی منطقی ،کاردینال و ریاست طلب،مغرور،از نظر احساسی آسیب پذیر.

ماری :مهربان،غرور تغییر شکل داده به تواضع،پسیویتیه اگرسیو،بااراده،و متین ،با توانایی تخیل بالا،ماری همواره به هدفی نیاز داره ،تا خودش رو وقفش کنه.شاید یه چیز بیرونی

جودی:شاد،همیشه مضطرب ،همیشه در حال فرار ،دارای کاریزمای پسیو،

جودی ،نماد صلح ،نماد انتقال اطلاعات در عصر پسا صنعتی،مثل سوییس در میان کشورها و

قفل تحلیل با همدستی کلمنتاین،

کلمنتاین:اونو می شه از بی علاقگی عجیبش به ثروت و قدرت شناخت،اون در واقع شیفته خدمته ،و نه تشنه قدرت.

دختری باهوش ،و مهربان،هوشی که گاهی اوقات نگران کننده می گردد.

از نظر من کلمنتاین شنونده خوبیه،کسی که میشه باهاش ساعت ها کل کل کرد.

وودی :درونگرای بزرگ ،پدر رازها ،وودی عزیز هم از تقدیسکنندگان غیر مستقیم قدرت است

لوسالومه :به علت اینکه من هرچی بگم ،علیه من استفاده می شه ، و ایشون هم اینجا حضور ندارند ،پس فراموش می کنیم

الیزابت رو نمی شناسم،تعریف ایشون رو از هرتزوک شنیده ام

البرتین :آلبرتین ،مهربان ،مظلوم ،منطقی ،البرتین ،خود واژه عدالت ،یا حتی حقوق بشر است

آلبرتین هم به عنوان یک برونگرا به شدت شیفته محبوبیت است .البته با روش خودش.

بسیار دوست داشتنی ،و محترم

مادلین :نمی شناسم و صحبتی نمی گردد.

فردریک :روشنفکر آواره،خوش تیپ افسرده،هنرمند بی قلم و بوم،

بی ربط ترین حقوق دان عالم،جستجو گر دائمی دوست دختر

اونم باهوشه ....یک دختر پرون حرفه ای

از باقی دوستان هم عذر می خوایم چون اسمشون رو نمی دونم و هرتزوک هم مسافرته و من نمی تونم ازش بپرسم.

I'm not always right ,But I'm never Wrong

2010-11-22T03:29:00.000-08:00

با توجه به اصرار دوستان و انتقاداتشون نسبت به منقطع نویسی من ، و عدم توجه به علایم ویرایشی ،و همچنین ،بی توجهی به مباحث خونه و تجربه های زندگی روزمره ،من تصمیم گرفتم که به این انتقادات با نظر مساعد بنگرم .

شر ورهای همیشگیم رو توی یه وبلاگ دیگه خواهم نوشت .

مهمترین احساس این روزهای من ،احساس فرسودگیه ،این مسئله زمانی بیشتر برام پر رنگ می شه که صبح با صدای ساعت موبایل یا ضربه های متوالیه کارگران به دیوار خانه کناری ،بیدار می شم ،و می بینم که امروز هم باید پشت میزم بنشینم ،و هنوز خیلی کار هست که مونده،خیلی کار که انجام نشده ،تافل لعنتی ،و ....و تازه می فهمی هنوز اول راهی ،وقتی شروع می کنم به خوندن مبانی سیاست و تئوری های روابط بین الملل ،بیشتر متوجه می شم که هنوز برای برآوردن میل راه درازی در پیش دارم .

البته خوندن همه اینا برام جذابیت زیادی داره ،ولی ،همه این تلاش ها برای رسیدن به چیزیه که تنها آرزو و تنها میل منه ،چیزی که منو از لذت بردن از بازی های روزمره محروم کرده،و باعث شده که تا حدی فرسوده بشم .

و خیلی از اوقات احساس می کنم راهی برای خروج از این بن بست نیست ،چون من از چیزی جز اون میل لذت نمی برم ،چیزی که همه وجودم را خواهد بلعید ، حتی دیدن دختران زیبا با همه خطوط زیبای صورتشون ، با همه جذابیت های دینامیک افسون کننده هم در من شوری بر نمی انگیزاند .

فکر نمی کنم ،حرفای بالا رو کسی باور کنه ،چون همه پاراگراف های بالا دروغه .

من با همه قدرت در حال حرکت به سمت اهداف ام هستم ،شاید یه مقدار از نتایج تلاش هام بترسم ،ولی راستش واقعا نمی ترسم ،می تونم هزار بار امتحانش کنم ،تا اون چیزی رو که می خوام به دست بیارم ،حالا هر چیزی که می خواد باشه ،همیشه مشکل اولم در خواستن اون چیزه.

مطمئنا احساس نمی کنم فرسوده شده باشم ،حتی هر روز که جلوی آینه می رم بیشتر احساس می کنم که چه قدر فوق العاده و جذابم ،و چه قدر عاشق خودم هستم .می دونم الان متهم به خود شیفتگی می شم،می دونید که این حرفا به من بر نمی خوره.

در صورت موفقیت در آزمون ها ،یه برنامه ریزی 6 ماهه برای عیش و نوش ،دغلکاری،حقه بازی و شیطنت دارم،باید با یه دختر وارد رابطه بشم و با 6 تا دختر دیگه و یا حتی 66 تا دختر ارتباط داشته باشم ،البته بعضی از دوستان هم برای همراهی من در این پروژه اعلام آمادگی کرده اند ،که ترجیحا اسمشون رو نمی برم .

2 عدد مسافرت ،

یه سقوط آزاد ،

پرواز با هلیکوپتر به نمک آبرود ،

ماهیگیری حالا با هرکی شد.

یه سفر به ترکیه یا ....

باید موتور سواری رو یاد بگیرم،

همچنین باید به دنیای هنرهای رزمی هم برگردم.

همچنین باید چند تا بازی کامپیوتری استراتژیک بگیرم و هرتزوک رو بترکونم .

می خواستم یه پست در مورد شخصیت آدم های اطرافم بزنم ،همه کسانی که در این وبلاگ اسم دارند ،و یا موضوعی در موردشون مطرح شده ،که متاسفانه نشد. (خوشبختانه)

در پایان هم امیدوارم دوستان من رو به خاطر صداقتم ببخشند .

هر چند هم اگه نبخشند باز هم مهم نیست.

با تشکر از همه دوستان ناشناس و شناسا به خاطر توجه و کامنتاشون که جدیدا تعداد افراد ناشناس به طرز عجیبی بعد از مدت ها رکود زیاد شده است .

گربه چکمه پوش

2010-11-20T08:50:00.000-08:00

خب اینجا نمی شه از داستان ها حرف زد ،از افسانه ها ، از قصه ها

گربه چکمه پوش ،

زیبای خفته ،

هانسل و گرتل

راپونزل

دیو و دلبر

یا حتی داستان های دزدان دریایی ...

نه نمی تونیم صحبت کنیم کبوتر .

من داستان روایت نمی کنم ،داستان هیچ کسی رو ،

داستان رو من می سازم و تو می خونی .

مثل طراحی خواب می مونه ،از کجا می فهمی کدومش واقعیه ؟

.این تنها انتخابه...

ونگ ونگ

دنگ دنگ

پس توی دنیایی که کل واقعیتش زیر سواله ،تو چرا باید فکر کنی که خنده ،گریه ،یا خشم هم باید واقعی باشند .

ناشناس

چند تا خواب چند تا بازی در بازی ،از تاثیرات فیلمInception

A good traveler has no fixed plans, and is not intent on arriving.L.T

ایده آلیست های خوشخیال

چه بر سر عالم شیطنت های روزمره آمده ؟

دانایی نفرت انگیز

سیاست برای فرمانروایان مقتدر است ،ارتش های بزرگ ،ابژه های گریز پای چالاک

در بقیه موارد قدرت عریان و حداقلی

چه کسی با چاقوی گاوکشی سر مرغ بریده ؟

این جمله آخر نوعی استفده از قدرت است .

یکی بود یکی نبود

نه بی خیال

این برای پست بعد

داستان گربه چکمه پوش

گربه‌ها، آدم‌ها و موقعیت ها

2010-11-18T15:37:00.000-08:00

به گربه‌ها هم نمی‌شه دیگه اعتماد کرد. یه گربه‌ای سر کوچمون هست. دیشب که می‌اومدم خونه دیدم نشسته یه گوشه و آروم نگام می‌کنه. رفتم جلو و برخلاف همه گربه‌ها فرار نکرد. کلی با هم بازی کردیم و من با حسرت این که نمی‌تونم به خاطر جک و اسلاوی بیارمش خونه اومدم بالا. اما امشب که دوباره دیدمش اتفاق عجیبی افتاد. دوباره کز کرده بود گوشه دیوار رفتم جلو و هیچ واکنش بدی نشون نداد. دستم رو بردم جلو، در چند میلی‌متری صورتش بودم که ناگهان با نهایت عصبانیت پنجه‌اش رو بالا آورد و بعد خون پاشید. ناخودآگاه چند قدمی رفتم عقب. لحظه‌ای چشم در چشم هم نگاه کردیم و بعد اومدم بالا. احساس کردم شاید گرسنه‌اس. کمی قرمه سبزی بردم براش. اما خر خر می‌کرد و اجازه جلو رفتن نمی‌داد. گوشتی رو که براش انداختم نگاه هم نکرد غذا را این ورتر گزاشتم و اومدم بالا. هنوز خط پنجه‌اش رو انگشتمه. جک مطمئنه که هاری گرفتم. کاش می‌دونستم چرا؟

با استیمی و جک وسط فیلم inception می‌ایم برای آنتراکت. برنامه می‌شه این که یه وضعیت رو در نظر بگیریم و بعد فکر کنیم واکنش هر کس چیه. وضعیت‌ها و واکنش‌ها از این قرارند:

· فکر کنید که یه قحطی اومده و ما سه تایی به جز یه سیب چیزی برای خوردن نداریم. حالا شما توی این وضعیت چه کار می‌کنید؟

· استیمی: خوب سیب رو سه قسمت می‌کنیم. این راه عقلانیه.

· جک: من نصف سیب رو برای خودم برمی‌دارم و نصف بقیه‌اش رو می‌دم به شما دوتا.

· هرتزوگ: من از سیب صرف‌نظر می‌کنم.

· فکر کنید حالا این سیب رو خوردیم و دیگه چیزی برای خوردن نداریم. توی این موقعیت چه کار می‌کنید؟

· استیمی: می‌رم بیرون دنبال غذا.

· جک: می‌مونم توی خونه و منتظر استیمی می‌شم.

· هرتزوگ: خودم رو خلاص می‌کنم. دلم نمی‌خواد منتظر چیزی بمونم.

· و حالا نقطه اوج ماجرا. فکر کنید که سه تایی توی یه ماشینیم که از دره سقوط کرده و داره منفجر می‌شه. تنها یه راه خروج وجود داره و زمان فقط برای خروج یک نفر. در چنین شرایطی چه کار می‌کنید؟

· جک: اول تعارف می‌زنم. بعد که هیچ کی نرفت، خودم می‌رم بیرون.

· استیمی: وایمیستم نگاه می‌کنم ببینم کی می‌ره بیرون.

· هرتزوگ: من با نهایت قدرت دست و پای جک رو می‌گیرم و سر استیمی داد می‌زنم که برو بیرون.

البته استیمی معتقده جواب من به فاجعه ختم می‌شه. چون تا سر هفته حتما خودکشی می‌کنه.

جک هم معتقده بهتره بذاریم اون بره بیرون، چون حداقل یه مراسمه ختم آبرومندانه برامون می‌گیره.

It is double pleasure to deceive the deceiver

2010-11-16T08:02:00.001-08:00

معشوقه,جماعت احساسی دم دستی ,دخترکان شماره ای,بازی گران مسخره تعلیق میل آفتابه ای ,تشعشعات ثانیه ای کوچک ,زنان شیفته شهوت قدرت که تنها پرده ی کثیفیست بر کوچکی درونشان .

فرشتگان تخت خوابی خوشمزه ...موجوداتی که پس از یک بار هم بستری تهوع آمیز می گردند.

مادینه سیاه ,درباری وفادار,

در حال نه گفتن به هر آنچه روزگاری در من شوری بر می انگیخت .

شهوت کودکی هرگز مرا رها نخواهد کرد .

همه نه در خدمت یک آری.

If you don't know where you are going, every road will get you nowhere.H.A.K

خدمت شهوت تنها کارکرد ستاره قطبی است در شب تاریک.

It is double pleasure to deceive the deceiver

2010-11-13T03:50:00.000-08:00

دردناک ترین صحنه زمان رویارویی با واقعیت است .بلیطش تنها برای یک سانس اعتبار دارد .مثل پول خردی که تنها خاصیتش خریدن یک بسته آدامس شیک است .و احمق تر ،من ،که گردی سکه را ندیدم و فقط درازی سبزرنگ اسکناس را بلعیدم .

بند 4 از قانون 9

حقه اژدها همیشه جواب می دهد ،همیشه ، همه جاٰ ٰ ، ولی نه روی اژدها.

بند7 از قانون 21

تنها یک زن است ،که می تواند یک زن را به زانو در آورد ،آتنا علیه آفرودیت .

بند3 از قانون 7

هرگز ،هرگز احساس نکن تنها روباه آن حوالی هستی ،با احتساب رشد این جانور مجبوری در چند رشته دیگر فعال شوی .

بند 1 از قانون 1

هرگز قانون ات را جایی منتشر نکن .

تهران -1389

2010-11-12T10:18:00.000-08:00

استیمی و من و اورسالا. در حال عبور از یکی از خیابان های سعادت آباد هستیم. که یک باره می رسیم به دو تا سرباز با لباس پلنگی وسط خیابون و کلی سرباز در حاشیه سمت راست. شبیه حکومت نظامی است. می رسیم به سربازها. هر دو تا اسلحه‌هاشون را به سمت کله های ما گرفتن.

- چراغ خاموش

استیمی چراغ را خاموش می کند و بعد با چراغ قوه داخل ماشین را نگاه می کنند.

مثل این که موردی نیست.

- برو

و ما گورمان را گم می کنیم. چند متر جلوتر این بار وسط اتوبان باز هم همین بساط است. این بار ترسم بیشتر می شود. از این پست هم رد می شویم. با ما کاری ندارند. هدف ماشین‌های خاص و احتمالا جوانان موسیخ سیخی هستند. اما مطمئنم دیر یا زود نوبت ما هم خواهد شد. وضعیت دقیقا عین مناطق اشغالی فلسطین بود. گشت، ایست بازرسی، تحقیر و بعد گورت رو گم می کنی.

2010-11-12T08:40:00.000-08:00

I assess the power of a will by how much resistance, pain, torture it endures and knows how to turn to its advantage F.N

منشور اعداد

و 1 قانون

انجمن حیوانات

2010-11-07T08:53:00.000-08:00

آقای شیر ،آقایون،اسب عزیز،خانوم گاو،خر،الاغ،روباه ،موش،سوسک،و همه جک جونورای عزیز ،چرا وقتی پشت یه میز می شینید ،چرا وقتی با هم جمع میشید طبیعت خودتون رو فراموش می کنید،چرا همتون روباه زاده می شوید .

بنمای ،به ناز بنمای به رخ

2010-11-04T15:44:00.000-07:00

چاه.

جهان.

من.

تو.

چراغ مطالعه ای که به سوی رویاهای مردی در خود فرو رفته ،روشن می شود.

تو علت منی .

با عشق رقصین با خدایان .

بر زانو نشسته .

خم شده ،خم به ابرو نیامد .

باران شعر هایت در کویر ،هدر دادن ایمان کم فروغ تشنگان است.

می پرستم .

من .

تو.

مثل همیشه ، مثل ابدیت.

مثل دود شدن رویای بازرگان ونیزی .

من چه مستم امشب .

چه بی خود ،

بنمای رخ ،بنمای رخ .

نوش دارو بعد مرگم .

چه ظریف است تن ات ،به ناز بیش مرنجان مرا.

بازی حضور و غیاب

گفتند چون پتک بر سر خواننده ای

من تنها بر سندان خود می کوبم ،خانه بهانه است آقا

خواننده نیز هم

2010-11-02T04:45:00.000-07:00

آیا لذتی فراتر از دیدن دخترکان زیبا در این جهان فانی وجود دارد؟

ادامه اش رو تصور کن....خوشم نمیاد این وبلاگ به حرف های بی ادبی آلوده بشه...

با ریش اسپارو هم بازی نکن .

جامعه‌شناسی در بستر مرگ

2010-10-31T08:21:00.000-07:00

گفت و گو در ایران متاع کم‌یابی است. نزاع صورت قالب روابط بین فردی است. اثبات یا تحقق خود همواره از مجرای نفی دیگری عبور می‌کند. ضرورت وجود دشمن برای همه کسانی که درصدد تحقق خود هستند، امری بدیهی است. فرقی نمی‌کند،‌رییس گروه جامعه‌شناسی می‌تواند جامعه‌شناسی را دشمن خویش بپندارد و البته جامعه‌شناسی را بکشد و سر قبرش هم فاتحه بخواند و بعد هم حکومت را بترساند که همین جامعه‌شناسی مرده آن‌قدر خطرناک هست که باید بازبینی و حتی معدوم شود. این یک سوی ماجراست. در سوی دیگر جامعه‌شناس متداول ایرانی قرار دارد. از یک طرف جست و جوی ابدی مراتب استادی و طرح و واحد و همه منافع عینی جامعه‌شناس بودن است که به معشاقه و مغازله خستگی ناپذیر با تمام ارگان‌ها و سازمان‌هایی می‌انجامد که تنها به استخدام جامعه‌شناسی می‌اندیشند و از سوی دیگر ناله‌های شبانه‌روزی همین جماعت که این لولوی بی‌شاخ و دم دولت به جان ما افتاده و امکان هر نوع کار و فعالیتی از ما سلب شده است.

در این میانه قهرمان کسی است که در پی امر ناممکن قدم برمی‌دارد. قهرمان ما یگانه است و یگانگی اش در تلاشی خستگی‌ناپذیر برای تحقق امر غیرممکن متجلی می‌شود. هر چند گاه از کوره در‌می‌رود و از کوچکترین ضربه‌ای به حریف از نفس افتاده اجتناب نمی‌کند با این حال قهرمان ما در زمانه‌ای که همه منابع قدرت در صدد تحریف، اشغال، نابودی و حداقل استفاده ابزاری از جامعه‌شناسی هستند هم‌چنان بر استقلال و خودمختاری جامعه‌شناسی تاکید می‌کند. خودمختاری‌ای که اگر چه وجود ندارد با این حال امید به تحقق آن از افرادی مثل او قهرمان ساخته است.

مناظره

2010-10-31T06:39:00.000-07:00

مناظره امروز.. ،کسی که دانش را در خدمت ایدئولوژی می گیرد و شاید قدرت ،هرگز پیشنهاد مناظره نمی دهد و البته ،به تبع آن پیشنهادی را هم قبول نمی کند ،این اصل را فراموش کردی دوست من.

امیدوارم هرتزوک در آینده در باب این مناظره پستی بنویسند..

دایره طولانی ریکامندیشن،استادانی که به روی گزینه ظاهر تیک گنده می زنند ،دهنم صاف شد.

احتمالا خانوم ها در وضعیت درامی به سر می برند.

دیدن دوستان قدیمی ،خاطرات مسخره دانشکده توهم،انجمنی از خدایان و عبادت کنندگان وفادار که منتظر پیروز ،جنگ خدایانند،البته خدایان که نمی میرند ،این هنر بشر فانی است.

Need I say More

2010-10-26T16:09:00.000-07:00

آره ،چرا تغییر نمی کنم،شاید این مدت خیلی تغییر کردم ،ولی هنوز خیلی کمه .....خیلی کمه .....خیلی کمه لعنتی ....

آشغال من بیشتر می خوام ....بیشتر

تو همیشه یه عوضی می مونی ،اگه به همین راضی باشی ....

لعنت به تو ،لعنت به تو ،این اراده منه ،باید جاری بشه

ویرانت می کنم ،بیشتر می خوام....

از همه چیز محروم می شی،اجازه نمی دم بخوابی،باید گرسنگی بکشی ،باید له له بزنی،می خوای به زنجیرت بکشم ....؟اینو می خوای ؟

وقتی باهات حرف می زنم سرتو بالا بگیری ترسو....می خوام وقتی نیگاه می کنی غرور لعنتی تو چشمات موج بزنه...

?Need I say more

خودپنداره‌های هرتزوگ

2010-10-21T13:35:00.000-07:00

همه چیز از یک بطری بازی ساده شروع شد. کوچکترین فرد حاضر در جمع از من پرسید:

- اگر دوباره متولد می‌شدی دوست داشتی چه چیزی در تو تغییر کند؟

- هوم. هیچ چیز. من خودم رو همین‌جور که هستم دوست دارم.

بعد از این مهمانی کلی تامل کردم و خیلی از قفل‌ها به یک‌باره باز شدند. مدت‌ها با این پرسش‌ها دست‌به گریبان بودم:

- تو چرا تغییر نمی‌کنی؟

- تو چرا نمی‌خواهی تغییر کنی؟

- تو چرا نمی‌توانی تغییر کنی؟

- تو کی تغییر می‌کنی؟

- ...

سیل پرسش‌های بی‌پاسخ و البته جواب‌‌های دیگران:

وودی: آدم نمی‌تونه همه چیزش رو عوض کنه. مهمترینش اثرات ناشی از پایگاه طبقاتیه.

استیمی: من نمی‌خواستم تغییر کنم. همه چیز همون‌جوری که بود خوب بود.

جک: من بهترینم، پس چرا باید تغییر کنم.

اسلاوی: تغییر، نه من تغییر نمی‌کنم، من معلق می‌کنم.

ماری: همه چیز باید به خاطره تبدیل شه. هیچ چیز تغییر نمی‌کنه.

آلبرتین: تغییر؟ تغییر من رو مضطرب می‌کنه.

اما جواب من هیچ کدوم این‌ها نبود. من در عمق وجودم خودم رو دوست داشتم. با همه بی‌تفاوتی‌ها، سربه هوا بودن‌ها، بی‌توجه بودن‌ها و مقاومت ابدی‌ام در برابر نظم. ناکامی‌ها و موفقیت‌ها و دور بودن همیشگی از موقعیت یوتوپیک.

جلسات متعدد روانکاوی و مشاوره هم نتونست موقعیت من در برابر خودم را تغییر بده. من روانکاوم رو گول می‌زدم. اون می‌گفت تقصیرت را به گردن بگیر، من صلیبم رو به دوش می‌کشیدم و البته به جای ناراحتی از ضعف‌ها از این آگاهی انعکاسی سرشار از لذت می‌شدم. پرسپکتیو عوض نمی‌شد و من همچنان خودم رو تایید می‌کردم و به دفاع از خودم با همه جهان می‌جنگیدم.

کم‌کم این مبارزه به کاریکاتور پیرمرد غورغورویی تبدیل خواهد شد که احتمالا تا آخرین لحظه زندگی نمی‌تواند فکر کند که جهان روایت دیگری هم می‌تواند داشته باشد.

2010-10-20T05:04:00.000-07:00

دوست دارم شب ها بیدار بمانم و با تو تنها باشم.با هم ستاره ها را بشماریم .

با هم آواز بخوانیم ,

دوست دارم قطعه از تو باشم ,ناچیزترینش,
شاید حتی نتی....

.........

تو شاید دخترکی باشی که دوستش می دارم ,و او نمی داند و تو می دانی....

همه کسانی که رفته اند ,و همه کسانی که خواهند آمد...تو شاید همه آنها باشی و هیچ کدامشان ....

2010-10-09T03:29:00.000-07:00

.Everyone will be eliminated

.One thing, only, one thing will be alive forever, integrity and honor

.On the wall, we can see honors no faces

.I’m hanging on after other have let go. Indeed, unique principle lives in my mind

.Die for pride

Nothing satisfies me, nothing. Be sure

Shout it

2010-10-03T16:28:00.000-07:00

کسی نپرسید زمان را ‍‍‍!!!!!

این خانه ،نه آن است.

اتفاقند آدمیان،آواها،قطعه ها،روزمرگی ها ،هراس ها،و این همه نیکبختی های خرد.

می بینی که بسیار می خواهم
شاید همه چیز ،تاریکای هر سقوط بی پایان
و هر فرا رفتن بازی لرزان نور را.

آسمان خراش

2010-09-29T20:53:00.001-07:00

عدم توانایی من در صحبت از زندگی روزمره ،بیشتر زاییده میل عجیب غریبم برای اسطوره ای کردن و بزرگ کردن همه جنبه های زندگی است ،تبدیل کردن زندگی به عرصه نبرد و قهرمانان ،شاید این به نوعی به انزوای پنهانم دامن می زند .

انزوایی که حس می کنم از زمان کودکی همراه من بوده و من از این انزوای پنهان لذت بردم ،چه اکنون که این انزوا را به صورتی آشکار برگزیدم .

گاهی به هرتزوک رشک می برم ،هرتزوکی که به آسانی به روایت زندگی روزمره می پردازد و روایت لذت بخش او باعث می شود که ساعت ها غرق در تجربه های زیسته اش شوم.

چند روزی به خانه پدری رفتم .خانه ای که همواره در مرکز تحولات بزرگ قرار دارد و استرس و اضطراب ،هیجان و ...همه از خصوصیات این خانه است .تماس های دائمی ،صدای موبایل که هرگز در این خانه خفه نمی شود و من فراری از این فضا در رویاهای خودم غرقم.

این سوال همیشگی برای من وجود داره ؟چرا هیچ جا ارومم نمی گیره ....چرا هیچ چیز ارضا کننده نیست ،نبوده و شاید نخواهد بود .

بی توجهی من به درخواست آدم ها ،شاید ناشی از بی علاقگی نیست ،ناشی از بی قراری و ارضا نشدن از موقعیت حال و لحظه است.

امروز به خانه برگشتم در حالی که اسلاوی با آن استایل عجیب خوابیدنش بر زمین لمیده با چشمان و دهانی نیمه باز.

و استیمر جوان هم به تقلید از اسلاوی با دهانی البته کاملا باز بر روی تخت به خوابی عمیق فرو رفته ،که نشان از شب نشینی طولانی دارد.

خانه تا حدی آشفته است .

من نیز تا حدی اشفته ام .

دوست دارم به جایی بروم ،که کسی مرا نشناسد ،سراغی از من نگیرد،احوالی از من نپرسد ،تا روزی که خودم بازگردم.

تهران دود آلود ،با ریتمی تند .

همیشه تهران رو به آروم ترین و زیباترین روستاها و شهرهای کوچک ایران ترجیح می دهم.

اگر میل جدیدم به تمرکز و آرامش رو رادیکال بگیریم ،همیشه عاشق شهرهای بزرگ و شلوغ با ریتمی تند و انرژتیک بودم.

چند روز پیش با یکی از دوستان خانوادگی صحبت می کردم ،دوستی که درباره تجربه پسرش از زندگی در یکی از شهرهای بزرگ خارج از ایران و زندگی دانشگاهی اش صحیت می کرد .و من به این نکته فکر کردم که چه چیز تغییر می کند ؟

و تنها یک پاسخ یافتم ،منظره یکسان است ،و ما تنها از طبقه بالاتر این اپارتمان عظیم الجثه به زندگی نگاه می کنیم ،چشمان اندازی وسیع تر اما نه لزوما دقیق تر.

بهرحال من از منظره بلند ترین آسمان خراش ها لذت می برم.

خوش‌تابی و سرلختی

2010-09-28T12:39:00.001-07:00

این نوشته یک داستان کوتاه نیست. این نوشته واقعیتی است که هرتزوگ روایت می‌کند.
تا به خودمان بجنبیم، سوار ون‌مان کرده‌اند. ون برای هرتزوگ ماشین قیامت است. هرتزوگ سال‌های سال با فوبیای حمله مامورها زندگی کرده است. و این بار بالاخره مامورها آمدند. چند نفر انسان بالغ که اکثر آن‌ها فارغ‌التحصیل یا دانشجوی دانشگاه تهران هستند بدون هیچ جرمی به سمت ماشین قیامت هدایت می‌شوند. موبایل‌هایمان را می‌گیرند. ون به سمت جای نامعلومی در حرکت است. صدای بی‌سیم گاه‌گاه می‌آید. کسی نمی‌تواند با جایی تماس بگیرد. پسرها مچاله در ته ون و دخترها در ردیف جلویی. بچه‌ها به سرعت هر چیز مسئله‌سازی را جابه‌جا می‌کنند. هیچ چیز در امان نیست. Ram دوربین‌ها به سرعت به جای امنی منتقل می‌شوند و بعد یک سناریوی کامل که از ذهن یک جمع سرچشمه می‌گیرد. تا برسیم همه چیز مشخص شده. این که ما کی هستیم، چرا توی این شهر شمالی هستیم و چه نسبتی با هم داریم. یک داستان بی‌نقص. یک همکاری مثال زدنی در شرایط کاملا اضطراری.
داخل پاسگاه از هم جدا می‌شویم. دخترها اتاق خواهران؛ و پسرها ولو وسط کلانتری. تمام محتوای کیفمان را می‌ریزند بیرون. کلی سیم، چند تا دوربین، انواع پلیرها، ساز دهنی و باز هم سیم. یک نفر مسئول بازرسی بدنی است. در واقع اول وسایلت را می‌گردند، بعد بدنت را و بعد وارسی ذهنت آغاز می‌شود. یک خط تولید اتومات برای گندزدایی از جامعه. بدن‌ها که تمام شد، دو تا دو تا وارد اتاق بازجویی می‌شویم. آدرس، شماره تلفن و کلی جزئیات دیگه. کاملا به عدد و رقم تبدیل می‌شویم. کم‌کم سایه مجرم بودن کنار می‌رود و ما به عنوان انسان از طرف مامورها به رسمیت شناخته می‌شویم.
وقتی بازجویی تمام می‌شود، مدتی را در راهروی کلانتری رژه می‌روم. اضطرابم کم شده. اما نگرانم. از دخترها خبری نداریم. پدر یکی از بچه‌ها که میزبان ماست در راه است. نگرانم. از چی معلوم نیست؟ فرایند گندزدایی از جامعه همین‌طور در جریان است. تلفن‌ها، رفت و آمدها. بالاخره سروکله رئیس پیدا می‌شود. دمپایی، ته ریش و لباس سیاه. رییس می‌آید و می‌رود. می‌خواهد سر دربیاورد. سناریو بی‌نقص است. در گزارش مامورها هم نکته مسئله‌سازی نیست. کیف‌هایمان هیچ مدرک جرمی را در برندارند. نهایتا رییس می‌رود سر مسئله ازدواج. "ازدواج مزدواج تو برنامه نیست؟". جواب رئیس منفی است. رییس که در پی پس‌گرد به دهه 60 است ناگهان یادش می‌اید که در دهه 80 زندگی می‌کنیم. رییس می‌رود و ما همین‌طور منتظر می‌مانیم.
صداهایی از داخل اتاق مامورها می‌آید. خط مامورهای قسمت خواهران به حدی بد است که مامورهای قسمت برادران نمی‌توانند از روی گزارش آن‌ها اسم بچه‌ها را بنویسند. اسباب خنده ما فراهم می‌شود. نام‌خانوادگی بچه‌ها به چندین شکل مختلف تلفظ می‌شود. در پایان مامورها بی‌خیال گزارش خواهران می‌شوند و از روی کارت شناسایی گزارش تنظیم می‌شود. حال نوبت ماست که پای گزارش تنظیمی را امضا کنیم. امضا که نه اثر انگشت. من و ویلهلم اولین نفراتیم. شروع می‌کنیم به خواندن گزارش . اتهام ما در گزارش به این شکل درج شده است:" خوش‌تابی، قهقهه و سرلختی". من به مامور می‌گویم این‌ها به ما ربطی ندارد. واژه خوش‌تابی هیچ معنای مشخصی ندارد. برنامه ما گوش دادن به صدای جنگل در سکوت بود. و روسری کسی هم درنیامده بود. ویلهلم می‌خواهد از امضا صورت جلسه امتناع کند. رییس می‌گوید اگر دوست ندارید امضا نکنید. در این صورت در گزراش ذکر خواهد شد که متهم از امضای گزارش استنکاف کرده و در پرونده درج خواهد شد. با اصرار یکی دیگر از بچه‌ها امضا می‌کنیم. دوباره از اتاق می‌آییم بیرون.
بعد ازمدتی به حیاط هدایت می‌شویم. صدای مامورهای می‌آید.
- دست‌بند بیارید
- آخه سه تا دست‌بند بیشتر نداریم. اون سه‌تا هم خرابه.
آلبرتین از پیش چشمانم رد می‌شود. اضطرابم کم شده ولی اصلا دلم نمی‌خواهد آلبرتین را در این شرایط ببینم. آلبرتین می‌رود. دوستان نوازنده‌ای که در این سفر همراه ما هستند از شنیدن اسم دست‌بند ناراحت می‌شوند. من حس خاصی ندارم. اما دوستای دیگه به هیجان می‌آیند. ما دوباره مچاله می‌شویم ته ون. دخترها هم می‌آیند. دوباره ماشین سناریوسازی راه می‌افتد. این بار جزئیات بیشتری مورد بررسی قرار می‌گیرد. تا به دادگاه برسیم قصه کامل و هماهنگ می‌شود.
اول دخترها می‌روند داخل ساختمان دادگاه و بعد پسرها. من آخرین نفرم. آرام از در رد می‌شوم. آخرین نگاه را به جهان آزاد می‌اندازم و می‌رسم به مامور بازرسی. دوبسته سیگار مالبرو، اسپری و پلیرم را ازم می‌گیرند و دنبال بقیه، پله‌های دادگاه را می‌روم بالا. دادگاه خلوت است. ساعت تقریبا نزدیک 10 شب است. مامورهای خواهر و برادر،‌ معاون کلانتری و پدر یکی از بچه‌ها هم در دادگاه هستند.
ما که وارد می‌شویم ردیف جلویی خالی است. سه صندلی خالی که در ردیف‌های پشتی آن‌ها بچه‌ها و مامورها نشسته‌اند. روبرویم یک میز است که یک ترازو وسطش نقش بسته. میز قهوه‌ای، اتاق طوسی و قاضی هم جوانک ته‌ریش‌دار تکراری همه فیلم‌های پلیسی است. فقط از کوه پرونده‌های روی میز خبری نیست.
قاضی شروع می‌کند. دادگاه شلوغ است. مامورهای برادر کلانتری و باقی مامورهای دادگاه در اتاق دادگاه جمع‌اند. من از همه سنم بیشتر است. با موهای ریخته و ظاهر مثبت. قاضی که می‌خواهد نشان دهد خیلی اهل گفتگوست با متانت شروع می‌کند:
- شما این‌جا چی‌کار می‌کنید و چه جوری اومدید؟
یکی از دخترها مخاطب قاضی است و جواب می‌دهد:
- ما به دعوت دوستمان و پدرشون که الان اینجا هستند با قطار اومدیم مسافرت
- یعنی شما با این آقایون اومدین؟
- بله به همراهی پدر دوستمون
- نه، می‌گم یعنی با این آقایون اومدید؟
- بله به همراهی پدر دوستمون.
- یعنی این آقا اومد، شرعی شـــــــد؟
در دادگاه هم‌همه به راه می‌افتد. بعد پدر دوستمان شروع کرد به شرح ماوقع.
- من با اینها بودم. من مواظبشان بودم. هیچ عمل خلاف قانونی انجام نداده‌اند.
قاضی دوباره رشته امور را به دست می‌گیرد.
- خوب شما تحصیلاتتون چیه؟
- لیسانس
- دیپلم
- دانشجوی دکترای
- دانشجوی فوق لیسانس
- سوم دبیرستان
- ... بقیه هم حداقل لیسانس هستند.
قاضی یه‌کم جا می‌خورد. و بعد یک راست می‌آید سراغ من، گاو پیشونی سفید.
- خوب، ‌شما بگو تعریف جرم چیه ؟
- من شروع می‌کنم به صحبت کردن در مورد نظریه برچسب زنی و انحراف اولیه و ثانویه. از جزئیات بحث چیزی یادم نیست. اما آلبرتین روایت می‌کند قاضی به شکل عجیبی به تو نگاه می‌کرد و کمی هم عصبانی شده و نهایتا با تحکم گفت:
- به من بگو جرم چیه؟
- جرم یعنی نقض قانون.
- ماشا‌الله خوب هم بلدی. (در این‌جا دلم می‌خواست به آقای قاضی بگم :"ببین درست شناختی، ‌من پدرت هستم"). خوب تو که تعریف جرم رو می‌دانی چرا کار خلاف قانون کردی؟.
- ما هیچ عمل مجرمانه‌ای مرتکب نشدیم.
قاضی کمی جا می‌خورد. تنها چیزی که به ذهنش می‌رسد رفتن به سمت کتاب قانون است. کتاب قانون صورتی است. کتاب را باز می‌کند. و دنبال ماده‌ای مشعر بر مجرم بودن ما می‌گردد.
- طبق ماده ... قانون مجازات اسلامی ... هرگاه که زن و مردی که صیغه محرمیت بینشان جاری نشده است روابط نامشروع و منافی عفت عمومی به مصادیق "فلان" و "فلان" داشته باشند، مجازاتی تا 99 ضربه شلاق برای آن‌ها در نظر گرفته می‌شود.
- ولی ما هیچ عمل مجرمانه‌ای انجام ندادیم.
قاضی که می‌بیند مجادله منطقی-نظری راه به جایی نمی‌برد. می‌رود سراغ مصداق‌ها. این‌بار تاکتیک‌ها کمی عوض شده. به جای این که پای خواهر و مادر متهمین وسط کشیده شود پای دختر قاضی به میان می‌آید.
- شما به من بگو ببینم اگر دختر من شماها را با اون وضع ببینه(گوش دادن دسته جمعی در سکوت به صدای جنگل)، وقتی من بهش بگم با نامحرم حرف نزن و حجابت را رعایت کن،‌ من چه جوری مجابش کنم. فردا اگر شوهر کرد و قبلش با پسرای دیگه بود به شوهرش نمی‌گه من با اون یکی راحت‌تر بودم.
- من نمی‌دونم باید باهاش چی‌کار کنید. اما مطمئن‌ام که برای توجیح کردن، دخترتون را به دادگاه نمی‌برید.
- نه، به من بگو با دخترم چی‌کار کنم؟.
- بهش می‌گویم که عدم تعهد در روابط فردی و خانوادگی نشان عدم سلامت روانیه و امر مذمومیه (اینجا هم باز دلم می‌خواست بگم: ببین من پدرت هستم، خوب شناختی). می‌شه با گفت‌و گو و روشن کردن پیامدهای رفتار انحرافی بچه رو توجیح کرد.
قاضی در این لحظه ناگهان عصبانی می‌شود و کتاب قانون را پرت می‌کند سرجایش. انگار این سلاح هم نتوانسته برتری از پیش موجود او را به کرسی بنشاند. ناگهان فریاد می‌زند:
- جواب من رو بده. من با دخترم چی‌کار کنم؟
در این لحظه من خفه‌خون می‌گیرم. و صدای هم‌همه سایر متهمین بلند می‌شود. بالکل فراموش کرده‌ام که تنها نیستم. و چند نفر دیگر هم همراه من هستند. بچه‌ها به نوعی می‌خواهند قاضی را مجاب کنند. من در خود فرو می‌روم.
یکی از دخترها که هم‌دانشکده‌ای من هم هست شروع می‌کند به وصله پینه زدن اقتدار از دست رفته آقای قاضی.
- ما از یک فرهنگ دیگری آمده‌ایم که ارتباط دختر و پسر در آن عادی است. رفتن در جنگل و دور هم نشستن منافی عفت عمومی نیست. اما اگر این‌جا این‌کار منافی عفت عمومی است من از طرف خودم و بقیه از شما معذرت می‌خواهم.
در این لحظه یکی دیگر از بچه‌ها که از بحث‌های من و قاضی کلافه شده بود، از قاضی می‌خواهد که به او اجازه صحبت کردن‌ بدهد. قاضی نگاهی به من می‌کند و می‌گوید:
- من دارم با سرکرده‌تون حرف می‌زنم.
- من سرکردشون نیستم و فقط از طرف خودم حرف می‌زنم.
یکی از پسرها رشته سخن را به دست می‌گیرد و می‌گوید:
- آقای قاضی ما نمی‌دانستیم صحبت کردن دختر و پسر مصداق رابطه نامشروع است. می‌دانستیم که مغازله و دست زدن به دخترها جرم است اما نمی‌دانستیم که صحبت کردن هم جرم است.
قاضی اعتنای زیادی به حرف‌های او نمی‌کند. دوباره می‌آید سراغ من.
- مثل این که شما متنبه نشده‌اید. هنوز قبول ندارید که جرم انجام داده‌اید. امشب می‌رید بازداشتگاه آب‌خنک می‌خورید فردا هم می‌روید پیش دادستان.
دوباره هم‌همه بلند می‌شود. صداها این طور است:
- آقای قاضی ما دیگه با هم مسافرت نمی‌آیم.
- آقای قاضی ما با هم دیگه بیرون نمی‌ریم.
- آقای قاضی تو رو خدا ...
پدر دوستمان با تجربه است و ماجرا را به دست می‌گیرد:
- نخیر. بازهم باید مسافرت بیاین. جوون‌ها باید تفریحات سالم بکنن. این‌ها بچه‌های خوبی هستند. تهران جنگل نیست. و بعد کلی از ما تعریف کرد که قوانین راهنمایی را رعایت می‌کنیم و خیلی بچه‌های خوبی هستیم.
قاضی بعد از این بحث می‌پرسد:
- کی می‌خواد بره آلمان؟.
در حالی که سه نفر تا دو هفته دیگر به مقصد آلمان ایران را ترک خواهند کرد تنها یکی می‌گوید من. قاضی نیش‌خند می‌گوید:
- اون‌جا آزادند دیگه، هرکاری بخواند می‌کنن.
عصبانی می‌شوم. چاره‌ای ندارم. خودم هم از بازداشتگاه می‌ترسم. از گیر افتادن. از تحقیر شدن مضاعف. از غریبه‌ها می‌ترسم. سرم را خم می‌کنم و قیافه آدم‌های بدخت را تا حد امکان به خود می‌گیرم.
- آقای قاضی ما اشتباه کردیم. ما متنبه شدیم. ما رو ببخشید. قاضی که انگار به مقصودش رسیده راضی می‌شود. نگاهی به ما می‌کند و می‌گوید:
- به خاطر تحصیلاتتون می‌بخشمتون.
- به هرکدام از ما یک برگه می‌دهند. قاضی می‌گوید:
- بنویسید عمل منافی عفت انجام نداده‌ایم
- بنویسید درخواست رافت اسلامی داریم.
ما می‌نویسیم. بدون این‌که فکر کنیم اگر عمل منافی عفت نکرده‌ایم و اگر مجرم نیستیم چرا باید در خواست عفو بخشش کنیم. همه ما امضا می‌کنیم پای برگه‌ها را و بالاخره دادگاه تمام می‌شود.
در حین نوشتن معاون منکرات به من می‌گوید:
- چرا با آقای قاضی کل کل می‌کنی. ول کن بذار تموم شه.
دست آخر می‌روم سمت قاضی. تشکر می‌کنم و گورم را گم می‌کنم. در راهرو وسایل‌مان را پس می‌گیرم. دلم نمی‌خواهد با کسی صحبت کنم.
یکی از مامورها که قبل از ورود به دادگاه‌ یکی از بچه‌ها را تهدید کرده بود که چشمت را در‌می‌آورم، از او معذرت‌خواهی می‌کند. همه مامورها خوشحال‌اند. کلی تفریح کرده‌اند. از آزادی ما هم خوشحال‌اند.
نزدیک ماشین شده‌ایم که سربازی دوان دوان خود را به ما می‌رساند. پلیرم را آورده است. تشکر می‌کنم و می‌رویم.
در میدان اصلی شهر مشغول راه رفتنیم که همان ون از راه می‌رسد. راننده برایمان بوق می‌زند و چراغ‌های گردان گم می‌شوند در هم‌همه خیابان.

پی‌نوشت(1): همه این اتفاقات در عصری حادث شد که صبح آن موضوع بحث جمع، محدوده کنش اخلاقی بود. این پرسش که تا کجا مجاز به انکار هویت خود یا دست‌کاری آن برای پیش‌برد کار خود در ادارات دولتی هستیم. بعد از دادگاه جواب همه روشن نبود. دیگر کسی حوصله سوال کردن نداشت.

پی‌نوشت(2): علی‌رغم معطلی چند ساعته، این ماجرا هیچ اثر منفی‌ای بر مسافرت ما نداشت. دو روز بعدی به شرح ماجرای دادگاه و شوخی خنده در مورد دادگاه گذشت.

پی‌نوشت (3): قطعا این نوشته تمام ماجرا نیست. تنها بخش‌هایی که در ذهنم باقی مانده بود، ‌آمده‌اند. در ضمن نوشتن این ماجرا بیشتر یک کار تحمیلی بود. یکی از سوئیچ‌هایی که تا وقتی نچرخد مغزم مجددا راه نخواهد افتاد.

پی‌نوشت(4): جست‌وجو در فرهنگ‌های لغات برای پیدا کردن معنای واژه خوش‌تابی هیچ نتیجه‌ای نداشت. جرم اصلی ما فاقد هر نوع معنا در زبان فارسی است. از همه کسانی که ممکن است در خصوص معنای این واژه اطلاعی داشته باشند خواهش می‌کنم که جهت تنویر افکار عمومی اطلاعات خود را در اختیار ما بگذارند.

kingdom of heaven

2010-09-22T13:34:00.000-07:00

این مدت چه قدر خیر بارید .

هر وقت به تو نزدیک می شوم ،همه چیز خوب پیش می رود .....

با هیچ منطقی نمی توان گفت که نیستی ،در حالی که هستی و من هنوز به حضورت احتیاج دارم .

همه جایی و من از دریچه تو به جهان می نگرم .

ولی تو همیشه برای من طعم واقعی عشقی هستی که هرگز در تعین ندیدم .

تنها انتخاب ابژه میل مهم بود.

همچنان سیاست ورزی ،

همچنان .....

منتظر چیزی نبودن ....

امروز آمده بود ،امروز آمده بود ،انگار که هیچ نشده،فراتر از چیزی بود که فکر می کردم،در پشت شیطنت های کودکانه،روح بزرگی بود،مرا بخشیده بود و خودش را.

در حال تسلیم بود.

تناقض دو مفهوم در یک کالبد.

سلطنت تو در بی نهایت جاودانه باد.

هر روز محتاج تر،

هر روز مصرتر،

بر خواسته هایم پای خواهم فشرد.

تقدیر شمع ،دعای فرشتگان ،یا نفرین شیاطین.

I hate sandcastles

2010-09-21T04:04:00.000-07:00

چند روز پیش یادگارهایی که دست نخورده بود ،پس فرستاده شد.

یادگارهایی که من نمی خواستم ،پس بگیرم.خاطره هایی که فراموش شده .

عکس هایی که پاک شده ،عادت ندارم ،چهره رفتگان را به خاطر بسپارم .

لحظه هایی که در اندیشه انتقام سپری شد ،در روزهای سخت سال سیاه .

و هیچ نبود .

کل ماجرا هیچ نبود .

She was just a girl!!!

No More!!!!

تنها حسرت زمان می ماند .

و دعای من برای او ،برای کسی که احساس می کنم هرگز نبوده،هرگز زاده نشده .

چهره ای که از یاد رفته،

و چه آزاد و سرشارم من ،قانون گذار و مجری.

-------------------------------------------

هرتزوک به مسافرت رفته و ژیژک جوان سرو کله اش پیدا شده ،هرتزوک حالش خوب است ،و بعضی ها همه را از چشم من می بینند،ولی هرتزوک خوب است ،و این تنها خدمت یک دوست به دوستش است .

I hate sandcastles

God Bless You

سرخوشی ابدی یک ذهن باطل

2010-09-16T12:39:00.000-07:00

همیشه تصور مسائل برای من دشوارتر از واقعیت آن‌ها بوده است. مدتی است حال نمی‌کنم بروم سر کار. اغلب اوقات در خانه می‌مانم. در ماه گذشته ساعت کاری‌ام تا الان که تقریبا بیست و چندم ماه است به زور به 40 ساعت رسیده است. اغلب اوقات در حال بازی کامپیوتری‌ام. گاه‌گاهی به پرسه‌زنی می‌گذرانم. به شکل وسواس‌گونی فکر می‌کنم حضور آدم‌ها در مجاورتم باعث دور ماندن از کارهای مهم‌ام می‌شود. اما وقتی هم که کسی نیست کاری نمی‌کنم جز بازی و بطالت. لحظه‌ای بی‌کار نمی‌نشینم، اما مدت‌هاست که تقریبا کاری نکرده‌ام. کم‌کم دستم می‌آید که مشکل حضور آدم‌ها نیست. دروازه‌های شهر را باز می‌کنم. وضعیت همان وضعیت قبلی است، اما عذاب وجدانم بیشتر شده است. خودم را به راحتی می‌بخشم اما حاضر نیستم از گناه نکرده دیگران بگذرم.
پروژه‌های تحصیلی رها شده باقی مانده و من فکر می‌کنم اگر میزم را با دریل به دیوار وصل کنم و این لرزش جزئی میز را بگیرم آن وقت می‌توانم کارهایم را راحت‌تر انجام دهم. کاغذ کاهی می‌خرم تا مگر نوشتنم بیاید. ساعت‌ها به بطالت می‌گذرند و من هنوز نمی‌دانم چه اتفاقی باید بیافتد تا کرگدنی که مدت‌هاست در درون من خفته، دوباره به راه بیافتد. نه انگیزه‌های مالی و نه انگیزه‌های آکادمیک راه به جایی نمی‌برند. احساس می‌کنم مثل یک کشتی در حال غرق شدنم. وقتی به تباهی همه چیز می‌اندیشم آخرین ایستگاه تک گلوله‌ای است که به گذر شتاب‌آلود تمام ثانیه‌ها پایان خواهد داد.
کات
جم داخل ماهی‌تابه برایم هندوانه می‌آورد. جک ظرف‌ها را نشسته. من ایمیل را چک می‌کنم تا آخرین اخبار مربوط به خرید آن‌لاین وی‌پی‌ان را پی‌گیری کنم. یکی اس‌ام‌اس می‌زند می‌گوید شبیه قهرمان سریال قهوه تلخ هستی. جک غر می‌زند ظرف‌های شام را جمع نکردی. جک ماهی‌تاوه را می‌آورد سر میز لرزان کامپیوتری که خیلی باهاش حال می‌کنم. می‌خواهم به مسافرت بروم. برای آلبرتین چمدان خریدیم. مهارت‌های چانه‌زنی من و نوستالژیای بازگشت به بازار. آن‌جا که همه چیز به عدد و رقم تبدیل می‌شود.
کات
در سکانس پایانی هرتزوگ امیدوار است. امیدواری نهایت خوش‌بینی ای بوده که تاکنون تجربه کرده‌ام. همواره از چشیدن احساس موفقیت ناتوان بوده‌ام. هر دستاوردی در بهترین حالت با اضطراب‌های تازه همراه بوده است. چیزی باید در مغز من جابه‌جا شود.

Dark Coffee

2010-09-15T09:02:00.000-07:00

قهوه تلخ،

از گدار خوشم نمیاد .

قرآن سوزی درست بعد از مذاکرات صلح خاورمیانه،مسخره است.

آب داغ می چسبه .

اومد ،بساطش رو پهن کرد،یه کم انگلیش بلغور کردیم،بعد رفت ،ماتحتش زمین خاک نمی خوره.

اون یکی ،نیومد،می ترسه از تجربه های جدید،از محیط جدید ،شاید هم تنبلی بی نهایتش باشه.

بچه ای که دنیا نمیاد،بیچاره زنه نمی دونم شایدم مرده،بهرحال کلی باید دیوانه باشی ،زنگوله پای تابوت.

سیگارو دخانیات ممنوع ،ببینم چه قدر طاقت میاری .

وصیت کردم همینجا دفنم کنید ،اگر نتونم...همینجا با دستای خودم می کنم ،می کنم،قبرو می گم.

مزارع ذرت همیشه ،یعنی کودکی ،یعنی بی خیالی.

تاکید می کنم،اگه می دونستم زودتر انجامش می دادم،زودتر .

می خوره و می خوره ،مست،با خودش خوشحاله،چرا من باهاش حال نمی کنم.

پله می شی یا نه؟

یکی یه جایی یه چیزی گفت ،مدیریت نه!!!لیدر باش،اون مشکلش این بود که مدیر بود ،درگیر جزئیات ،مستقیم امر می کرد،از چالش می ترسید.

تاکید می کنم ،باز هم،اگر می دانستم زودتر انجامش می دادم....

باید باهاش غذا بخوری،باهاشون بخوابی،باهاشون گپ بزنی ،باید باهاشون زندگی کنی،باهاشون بخندی ،گریه کنی،اونوقت می فهمی....اون وقت شرو ور نمی بافی،اون وقت داد نمی زنی....حالا

کجاش اشکال داره ؟بگو ؟ضرر نمی کنی قول می دم.

دوستشون دارم ،و چون دوستشان دارم با اونا می جنگم.می دونم نمی فهمی ،می دونم می گی پریشان گویی ....تو که می دونی من برام مهم نیست .....

دلم می خواست زنده بود و با همون صدای پیرش صدام می زد ،می نالید که چرا بهش سر نمی زنم و منم جواب همیشگی رو می دادم ،کار دارم.

God Bless You

کوچولوی نازنین

2010-09-14T06:12:00.000-07:00

کودکانه های یک کودک .....

چشمانش را بسته ،کرکره مغزش را کشیده و تنها فرمان می برد ،او به طبیعتش برگشته ،بر خلاف جریان تاریخ ،بر خلاف جریان مدرنیته....این مایه خوشحالیست

خاکستری اش به سرخی گراییده ،تبدیل ماده به انرژی ،نسبیت عام یا خاص؟

مگسان بازار ،

Show me

آیا در نطفه جهان پایان می یابد؟

هارمونی تو ،تو که درگیر احساسی ....

رانه ....

میل......

فرمانروایی خرد ناب ،در خدمت شهوت قدرت....غلیان مفهوم...غلیان شر

همه راه های تو بسته .....تا ابد ...من تنها یک کلمه می شنوم ...تنها کلمه ی تسلیم

.دلقکان خواهند رفت ،قلاده به گردن.

تمایلات مازوخیستی ،یا مفاهیم عاشقانه یه جنون زده ،پایان کار، تاریکی است مرد جوان ....هر چند که او کر است و من دهانی برای این گوش ها نیستم...

او با خود می جنگد.نه با ما ....

اشتباهات تکراری این حیوان .....این حیوان ...این بشر لعنتی.

هرگز نخواهی فهمید.........بی آنکه بدانی ....کوچولوی نازنین.

وقت گردگیری فرا رسیده....

هرتزوک و استیمر تنگ در آغوش خواهند گرفت .

بنگر که جهان چه خواستنی شده!!!!!

رز های سرخ یا سفید ...

تقدیم تو باد همه عاشقانه های من ،کوچولوی نازنین ،کوچولوی نازنین.

گذشته، گذشته، باز هم گذشته

2010-09-11T14:39:00.000-07:00

در خلوتی عصر شنبه با جک می‌نشینیم که بعد از سه روز تعطیلی بالاخره یک فیلمی دیده باشیم. گربه روی شیروانی داغ. سوئیچ‌ها. سوئیچ من کجاست. آخرین سوئیچی که گم کرده‌ام را عصر پنج شنبه، نه شب پنج‌شنبه، نه؛ ساعت 2 صبح جمعه در نیمه‌راه خانه‌یوسف‌آباد با استیمی برمی‌گردم و از وودی می‌گیرم. آری، دسته‌کلیدی که ماری خریده بود و یک‌بار پیشتر هم در سالنی که بعد از شهادتم قرار است به نام من شود، در آخرین سکانس یک تئاتر افتاده بود و جا مانده بود. سوئیچ‌ها. بعضی وقت‌ها سوئیچ‌ها را از میان دفتر یادداشت‌های روزانه‌ام بیرون می‌کشم. دیشب یکی از سوئیچ‌ها را پیدا کردم. مزخرفاتی در باب تنقاضات درونی هرتزوگ. تاریخ یادداشت به تیرماه سال 1388 برمی‌گشت. هنوز به خانه یوسف‌آباد نیامده بودم. هنوز در خانه‌ای که دیوارها، کف، اثاثیه و همه چیزش سفید بود زندگی می‌کردم. جایی که مهمان‌ها روی سنگ یخ سفید، داخل کیسه خواب می‌خوابیدند و تنها دلگرمی‌ام پنجره آشپزخانه بود که رو به کوه‌های شمال تهران باز می‌شد.
متن یادداشت به این شرح است:
یک‌شنبه 15 تیرماه 1388
" سخت از رختخواب بلند می‌شوم. 4 ساعت، 8-12 خواب می‌بینم. بیدار می‌شوم و خواب می‌بینم. نزدیک 1 به زور از خواب بیدار می‌شوم. دیشب بازهم shock."
همین چند کلمه که به طور تصادفی از لای یادداشت‌های روزانه می‌زند بیرون مرا تا پایان یادداشت‌های روزانه دو سال گذشته می‌کشاند. اما سوئیچ وسط راه گیر می‌کند. من دوباره قهرمان بازی gta می‌شوم. به کشتن و کشتن و کشتن ادامه می‌دهم. ماشین‌ها را می‌دزدم، موسیقی مورد علاقه‌ام را انتخاب می‌کنم و همین طور ماموریت‌ها را ریز به ریز اجرا می‌کنم. ماموریت‌ها؛ ماموریت‌های لعنتی.
در حین تماشای فیلم، جایی که پیرمرد وضع جسمانی مناسبی ندارد، من و جک به یاد دردهای خودمان می‌افتیم.
هرتزوگ:" احساس می‌کنم پشت ساق پام از همون تخم‌مرغ‌هایی که پای مادربزرگم داره، درآورده و مجبورم تا آخر عمر مثل پنگوئن راه برم"
جک:"انگشت دستم دائما بی‌حس می‌شه. انگار سِرشدگی از این‌جا (ابتدای انگشت وسط دست راستش را نشان می‌دهد) شروع می‌شود و می رسد تا این‌جا. احساس می‌کنم ام‌اس گرفته‌ام."
روز پنج‌شنبه یا شاید جمعه بعد از مراسم ختم با جک و استیمی برمی‌گردیم خانه. قبلش باید بگم که هرگز چهره مضطرب یا ملتهب یا منعطف یا مشتعل یا منقبض یا منفعل یا نمی‌دانم چه کلمنتاین و جودی را لحظه‌ای که با پله برقی‌های مترو از ایستگاه قلهک بالا می‌آمدیم فراموش نمی‌کنم. فکر کنم مثل فیلم بعدازظهر نیم‌روز بود. وقتی که قهرمان فیلم از قطار پیاده می‌شود و گنگسترها منتظرند تا قیمه قیمه‌اش کنند. فکر کنم باد هم می‌آمد. موزیک وسترن هم پخش می‌شد. کلمناین دستش به ماشه بود و جودی انگار از همین الان برای مرگ ما در دلش عزاداری می‌کرد. یک لشگر سیاه‌پوش. به هرحال با جک و استیمی برمی‌گشتیم که آهان تازه یادم افتاد. در ایستگاه بهشتی ما سه ابله جاودانه جلوی در خروجی قطار ایستاده بودیم که ناگهان فهمیدیم که این در خراب است. با اشاره یکی از مسافرها طبق معمول با اضطراب و وحشت از خفه شدن در قطاری که تنها یکی از درهایش باز نمی‌شد، خودم را می‌رسانم به در بغلی و مثل طاعون‌زده‌ها از قطار فرار می‌کنم. تنها می‌بینم که یک پای استیم از در بیرون آمد و بعد به داخل کشیده شد. در بسته شده بود و من تنها در ایستگاه بهشتی و استیمی و جک در قطاری که به مقصدی نامعلوم در حال حرکت است. استیم فقط حالیم می‌کند که همین جا بمان ما برمی‌گردیم. فکر می‌کنم قطار آن‌ها را به جای نامعلومی خواهد برد. فکر می‌کنم کلمنتاین و جودی در ایستگاه بعدی منتظرند و کلمنتاین این‌بار بدون این‌که به اشک‌های جودی فکر کند، ماشه را خواهد کشید و بعد با معصومیتی اجتناب‌ناپذیر لوله کلتش را فوت خواهد کرد. از این فکرها که خلاص می‌شوم می‌بینم این ور خیابان عباس‌آبادم و جک و استیمی زنده وسالم در حالی که استیم یک گوشه کلاهش از شلیک غیرماهرانه کلمنتاین سوراخ شده از ایستگاه مترو می‌آیند بیرون.
بعد سوار یک تاکسی سبز می‌شویم. راننده کمی قاطی دارد. خانمی که جلو نشسته بعد از تخت طاووس می‌خواهد پیاده شود. آقای راننده از پلیس می‌ترسد، می‌رود جلوتر. خانم عصبانی می‌شود. با اصرار خواهش می‌کند که پیاده شود. آقای راننده داد می‌زند و بعد می‌گوید:"خانم آرامشت را حفظ کن". ما خنده‌مان گرفته. جک می‌گوید واقعا مردم نمی‌توانند آرامششان را حفظ کنند. شما واقعا انسان متینی هستید. جک در زمان حال زندگی می‌کند؛ دخترک که رفت، راننده غرغرو رو بچسب. من فاطمی پیاده می‌شوم. سوار ماشین می‌شوم که بروم انقلاب و سی‌دی اس‌پی‌اس‌اس بخرم برای کار آقای دکتر. راننده تند می‌رود. من عصبانی می‌شوم. فریاد می‌زنم. "اگر می‌خوای این جور برونی من پیاده می‌شم". راننده خنده‌اش گرفته. ناگهان خودم را جلوی بیمارستان مهر رها شده می‌بینم. با خودم لج می‌کنم. پیاده راه می‌افتم و دائمی را تا انتها می‌روم. چند روز بعد تازه می‌فهمم دعوایم با راننده خط فلسطین انقلاب تقلید دعوای دخترک است با راننده‌ای که ما را تا فاطمی آورد.

دژ هرتزوک

2010-09-11T05:41:00.000-07:00

خانه آرام است و هرتزوگ مشغول کار است .

آرامش خانه فضای جذابی رو برای من فراهم کرده تا بیشتر به کارهام برسم ،رهایی از ارتباطات بیهوده مسیر رو برای حرکت فراهم کرده ،روابطی که در اشکال مختلف امتحان شده و ثابت شده که بیشتر از اینکه مفید باشند ،ایجاد کننده استرس و آشفتگی هستند. روابطی که نیروی انسان رو هدر می دهند .

با این وضع من خونه آروم و دنج حاضر رو به شلوغی های گذشته ترجیح می دم .

البته این نظر منه و شاید نظر هرتزوگ چیز دیگه ای باشه بهرحال ....

متاسفانه چند روز پیش مادر یکی از دوستان فوت کرد پس از مدت ها تحمل رنج و درد و تنها کاری که ما می تونستیم بکنیم ،شرکت در مراسم و همدردی بود ،که انجام شد. هرچند هیچ احساس خاصی رو در من بر نیانگیخت .

لودویک همچنان که اشاره شد رفت ،لودویکی که من احساس می کنم از رفتنش پشیمونه و با همه خوبی ها و بدی هاش دوست ما بود و جاش خالیه ،هرچند خونه خلوت بهتره ولی لودویک دوست خوبی بود.

استیمر هم این روزها در تکاپو های جدیدی افتاده ،احساس نیاز به حرکت در جهتی مثبت ،نشون از تغییرات عمده در وجود استیمره .

هفته ها از خونه بیرون نمی رم .

چیزی بیرون نیست ،این احساس این روزهای منه ،تنها چیزی که برام ملموسه و واقعیت داره ،هدف هامه ،چیزی هایی که فراموش شده بودند و حالا به من نیروی عجیبی دادند ،نیرویی که اگر هفته ها از خونه بیرون نرم ،هیچ احساس ضعف یا نیازی رو حس نخواهم کرد ،حتی حضور آدم هایی که به خونه رفت و آمد می کنند ،هیچ حسی رو در وجودم تحریک نمی کنه .

تنها حضور هرتزوک قابل تحمله و استیمر ،هرتزوک چون اون هم به دژ خودش پناه برده و این خیلی عالیه .

البته به زودی اسلاوی هم خواهد آمد ،اسلاوی هم حضور و عدم حضورش حس نمی شه ،

چند وقت پیش کسی پیشنهاد ارتباط عاظفی به من داد ،کسی که مدت ها قبل می شناختم و خیلی زود فراموشش کرده بودم ولی اون این کار رو نکرده بود و هنوز به یادم بود و این برام عجیب بود ،چرا هنوز به یاد من بود ؟منی که می دونم در ارتباطات عاطفی انسان جذابی نیستم!!!!

اون هم منو متهم به خونسردی و بی توجهی کرد ....

این که انسان ها برای من مهم نیستند و من از خودم پرسیدم اگر اینجوریه پس چرا باز به سراغم اومدی؟

بهرحال امیدوارم هرتزوک عزیز در دژ بزرگش بمونه و هوس کشور گشایی و ایجاد روابط جدید با دولت های همجوار به سرش نزنه تا خونه همچنان آروم و دنج بمونه...

مرثیه‌ای برای لودویگ

2010-09-03T16:37:00.000-07:00

بالاخره لودویگ به اراک رفت؛ برای همیشه. با رفتن لودویگ بسیاری چیزها در خانه یوسف‌آباد تغییر کرده است. هنوز از اسلاوی جوان خبری نیست، و من و جک در دنیای دونفره‌ای که به ندرت در خانه یوسف‌آباد فراهم می‌شود مشغول بازی Fifa 09 هستیم. مدت‌هاست عصر شلم به سر آمده و زمانه زمانه بازی‌های دیجیتال است. شوت‌های سهمگین جایگزین خشونت غیرنمادینی می‌شود که در جبهه نبرد و من جک همواره جاری بود. لودویگ که نیست بیشتر به هم احترام می‌گذاریم. لودویگ که نیست حتی اگر خانه یوسف‌آباد در لجن غرق شود چیزی به نظرمان نمی‌رسد. لودویگ که نیست دیگر برای دفع یک زباله کوچک تا بالکن دو استقامت نمی‌رویم. لودویگ که نیست کسی صبح‌ها در آشپزخانه سر و صدا نمی‌کند. لودویگ که نیست همسایه‌ها هم با ما کاری ندارند. لودویگ که نیست حتی اینترنت هم دیگر قطع نمی‌شود. لودویگ که نیست سریال‌های فارسی 1 را هم فراموش شده‌اند. لودویگ که نیست تلفن‌ خانه یوسف‌آباد کمتر مشغول است. حالا دیگر می‌شود همه جای خانه سیگار کشید. لودویگ که نیست انگار هیچ وقت نوبت کسی نیست که ظرف بشورد، ظرف‌ها خود به خود شسته می‌شوند. زباله‌ها خود به خود می‌روند سر کوچه. غذا خود به خود حاضر است. لودویگ که نیست پیرجامه‌های چارخانه بیشتر استراحت می‌کنند. لودویگ که نیست حضور رنگ سفید در خانه کمتر شده است.
با این حال رفتن لودویگ ضایعه بزرگی برای خانه یوسف‌آباد است. با رفتن لودویگ تمایل ما برای حفظ فضای خلوت خانه بیشتر شده است. با رفتن لودویگ کمی بیشتر به فکر خانه هستیم. کمی بیشتر حواسمان هست. با رفتن لودویگ نظارت از بیرون به درون منتقل شده است. .

این روزها جک اغلب اوقات یک هدفون بزرگ به گوش دارد و دائم در کار زبان است. من بعد از اعمال پاره‌ای اصلاحات کلی در خانه با کامپیوتر جدیدم مشغولم. بعد از فراغت از موج وحشتناک مهاجرت در هفته‌های گذشته کمتر احساس ترک‌شدگی دارم. بیشتر به حال فکر می‌کنم، کمتر نگران آینده‌ام، هر چند هنوز آلبرتین نرفته است و احتمالا بعد از رفتن آلبرتین شوک‌های ناشی از مهاجرت به اوج می‌رسد. ورزش می‌کنم، با رژیم غذایی درگیرم، سالاد، سالاد و بیسکویت ساقه طلایی.

برای فمینا هم اسم تازه‌ای پیدا کردم، کلمنتاین. هر چند هنوز یک تک خط اولترا مینی‌مال به من بدهکار است.

شب است، نزدیک 1 نیمه شب از پیاده‌رو وسط بلوار کشاورز به سمت میدان ولی‌عصر در حرکتم. موسیقی توی گوشم است و بی‌هوا ادای کسانی را درمی‌آورم که از یک پیاده‌روی شبانه در شهری آرام لذت می‌برند. ناگهان ماشین آب‌پاشی از دور می‌رسد. احساس می‌کنم خیس خواهم شد. از خیس شدن می‌ترسم، کنار یک صندلی در منتهی‌الیه پیاده‌رو می‌ایستم. جایی که فکر می‌کنم کمتر خیس خواهم شد. ماشین که به من می‌رسد نگاهم می‌افتد روی صندلی، شوکه می‌شوم. کسی روی صندلی خوابیده است. کسی که اصلا ادای کسانی که از خوابیدن روی صندلی پیاده‌رو بلوار کشاورز لذت می‌برند را در‌نمی‌آورد. تا متوجه‌‌اش می‌شوم آبپ‌پاش کار خود را کرده است. وحشت‌زده از خواب می‌پرد. چند ثانیه خیره به من نگاه می‌کند. موسیقی در گوشم می‌خواند. با حرکت دست مطمئن‌اش می‌کنم که خطری تهدیدش نمی‌کند. خیالش راحت نمی‌شود. سرم را می‌اندازم پایین و می‌روم. از دور صدای فریاد می‌آید و من به تنها چیزی که فکر می‌کنم پست بعدی وبلاگ است.